Goran Simić: Savaş üzerine yazılan edebiyatta beni en çok rahatsız eden şey şudur:
Bir kez savaşın ne olduğunu bildiğini sanan insanlar, bütün savaşların aynı olduğunu düşünmeye başlıyor.
Oysa savaşın içinde elbette ortak duygular vardır.
Çaresizlik…
Aileyi koruma kaygısı…
Çocukları her gün yağan bombalardan kurtarma çabası…
Yiyecek ve su bulma telaşı…
Hiçbir şeyden bir şey yaratmaya çalışma becerisi…
Ve savaş öncesindeki o cennet gibi hayatın bir gün geri döneceğine dair umudu kaybetmeme arzusu…

Geçen bahar, Bosko & Admira’nın hikayesi
en önemli medya olayıydı.
Saraybosna’yı terk etmeyi planlamışlardı.
şimdiyle gelecek arasındaki
köprüyü geçerek. Oysa gerçekte
öbür kıyıda olan geçmişti.
Bosko & Admira öldüler
köprünün ortasına ulaşamadan önce

Milstein’ın köprü üzerinde cansız yatan iki sevgiliyi gösteren fotoğrafı kısa sürede dünyaca tanınan bir kareye dönüştü. Özellikle Reuters muhabiri Kurt Schork, dört gün sonra yayımladığı ve “Saraybosna’da Romeo ve Juliet” başlığını taşıyan haberiyle bu hikâyeyi tüm dünyaya duyurdu.

“Birbirlerine işkence ediyorlar sakatlıyorlar
sessizlikle sözcüklerle”

Burada dikkat çekici olan, şiddetin yalnızca fiziksel olmamasıdır. “Sessizlik” de “sözcükler” kadar yaralayıcı olabilir. Konuşmamak, görmezden gelmek, sevgiyi esirgemek ya da aşağılayıcı sözler söylemek aynı ölçüde yıkıcıdır. Şair, psikolojik şiddetin görünmez ama derin etkisini yalın bir dille ortaya koyar.