Tag: Georg Trakl

1Bir nefesin gölgesinden doğma bizlerDolanıp durmaktayız terk edilmişliklerdeBizler, yani sonrasızlıkta yitirilenler,Kurbanlarız, adandıklarımızı bilmezcesine.Dilenciyiz sanki, yok benim diyebileceğimiz,Kapalı kapılar önünde birikmiş delileriz.Körler gibi kulak kabartmışız, içindeFısıltılarımızın yitip gittiği sessizliğe.Hedefi olmayan yolcularız bizler,Bulutlarız, rüzgârlarda dağılan,Ya da ölümün soluğunda üşüyen çiçekler,Yerimizden kopartılmayı beklemekteyiz. 2Varsın, son acılar da somutlaşsın bende,Savunmuyorum kendimi, ey karanlık güçler.En büyük sessizliğin yolu sizlerden geçer,O …

Devamını oku