Bu şiir, yüksek sesle konuşan bir ağıt değildir. Sessiz, dingin ve kabullenici bir tonda ilerler. Charles Wright, büyük duyguları büyük sözlerle değil; arka bahçe, sararan fotoğraflar, rüzgâr, yağmur ve ayak izleri gibi sıradan imgelerle kurar. Bu yüzden şiirin etkisi okunduktan sonra ortaya çıkar: İnsan, kendi geçmişini, unuttuğu dostlarını ve sonunda geriye gerçekten neyin kalacağını düşünmeye başlar.