Etiket arşivi: Zafer Yalçınpınar

iki kişilik ada sessizliği

(Yedi yıl sonra, bir şiirin negatifi) Bir adam örgüsünden çıkıyor kadının: Gökyüzü bulutsuz ve yürüyüşsüz. Bir taşı büyütüyor adamın yalanlı kalbi: Ağaç sallantısız ve meyvesiz.Bir biletçi para basıyor: Örgücü kadın dimdik ileriye bakıyor. 1. bir dağdan geri dönüyor rüzgârgüneş sönüyor … Okumaya devam et

Şiir, Türk Şiiri kategorisine gönderildi | ile etiketlendi | Yorum yapın

iki kişilik ada çarpıntısı

Bir adam bir ağa sarınıyor bir kadının. Bir bulut caz yürüyüşü yapıyor. Bir taşı yırtıyor bir adamın öfkesi. Bir ağaç sağa yatıyor, meyveleri toplanmamış. Bir yük gemisi denizi taşımaya kalkıyor cahil cesaretiyle. Kambur bir kadın gökyüzünü hatırlamaya çalışıyor. 1. bir … Okumaya devam et

Şiir, Türk Şiiri kategorisine gönderildi | ile etiketlendi | Yorum yapın

Gelmeyen

1. gelmeyenibekliyoruz denizaltı iskelesindebekliyoruz belki de gelmiştir çoktanbilmiyoruz görmeyince 2. herhalde gelemeditek ders sınavından kalmıştır; şiir! ezberlenemez 3. gelirsebir düğüm daha atmakbağ kurmak                  isteyecekağlarıyla bir kapağın ya da kapının kapanışı gibi reddedeceğim … Okumaya devam et

Şiir, Türk Şiiri kategorisine gönderildi | ile etiketlendi | Yorum yapın

Karda

1/ suskunluk —ne güzel çelişki sabırla bir araya gelen sessizlik donması suyun suyla kendisine birleşmesi düşüncenin karların ağırlığımı yüklenmesi boruların duvarları dönmesi yaslandığım camın yüzü geceyi beyazlatan kar kendini bulan öz ne güzel çelişki— 2/ devam edebilecek miyim böyle? kaybediyorum … Okumaya devam et

Şiir, Türk Şiiri kategorisine gönderildi | ile etiketlendi | Yorum yapın

Mosmor Salkım

geçtim karşısınasarmaşığın              kendine                         yürüyüşünebakıyorum: bir at arabası hareketleniyoreski dünyadan                     yeni dünyayakısalıyor bitişik karanlığı tüm … Okumaya devam et

Şiir, Türk Şiiri kategorisine gönderildi | ile etiketlendi | Yorum yapın