Tag: Rafael Alberti

Biliyoruz sevgilim, şimdiçevremizi saran şu görünümuyumuş gibi, ölmüş gibi;ağaçların akıllarında bir şey kalmamış,ve geceler çekip gitmiş unutuluşla,kendilerini güzel kılan,belki de ölümsüz kılan unutuluşla. Ama eski mutluluğumuzu yaşamak içinbir yaprağın kıpırtısı bile yeter,doldurmak içinbir zamanlar yalnız bizim olan o yerisilinmiş bir yıldızın soluk alması yeter.Boşuna değil yanımda uyanışın,bugün yanımda uyanışın,koruların dayanıklı yüreğiyle korunançitlenbik çalılarının arasında,gizli böğürtlenlerin …

Devamını oku

O giden sensin sensin beni taşıyan, beni bırakan o deniz Dalgada ara beni o sonsuz olan sensin: gölgelerin ardında o yanıp sönen rüzgâr. Karda ara beni. O bilinmeyen sensin: kimseyle konuşmayan o kıpırtılı toprak. Rüzgârda ara beni. Rafael AlbertiÇev: Ülkü Tamer

Sesim karada ölürsedeniz düzeyine indirin onu,götürüp kıyıya bırakın. Deniz düzeyine indirin onu,beyaz bir savaş gemisininkaptanı yapın. Ey denizci nişanlarıylasüslenmiş sesim: yüreğin üstünde çapa,çapanın üstünde yıldız,yıldızın üstünde rüzgâr,rüzgârın üstünde yelken! Rafael AlbertiÇev: Ülkü Tamer

Kimsin sen, uzaklardan çağıran beni korkular içinde, ses çıkarmadan, o ürkek ve sessiz rüzgârlara sessizce adımı ünleyen? Kimsin sen, niye bağırıyorsun, o uzak seslerde ölen nedir; kimsin sen, böyle fısıltılarla derimden ayıran kemiklerimi? Donmuş bir söz tadı var dişlerimde, ölmüş bir korku tadı ölü dilimde, yüreğimde bir vuruşun sessiz tadı var. Soğanın derisi kanda yüzüyor, …

Devamını oku