Ben öleceğim, ve gece
hüzünlü, erinçli ve suskun,
dünya uyuyacak, ışığı altında
kimsesiz aynı.
Sarıya çalacak bedenim,
ve açık duran pencereden
usul bir esinti içeri dolacak
ruhumu götürmeye gelecek.
Bilmem olacak mı hıçkıran biri
kara tabutumun başında bekleyerek,
ya da öpecek biri uzun uzadıya,
okşarken yüzümü gözyaşları içinde.
Ama yıldızlarla çiçekler olacaktır
ve iç çekişler ve burcu burcu kokular
ve sevda sokakları tutan
dalların gölgesinde.
Ve ses verecek piyano
o durgun geceki gibi,
ve kulak veren kimse olmayacak
hıçkırarak pencerede.
Arias tristes 1903
(Hüzünlü Aryalar)
Juan Ramon Jimenez
Çeviren: Ayşe Nihal Akbulut
