bense oturuyorum
ayaklarım taş kesilmiş
kucaklayıp uzaklaştıramıyorum onu
kaldıramıyorum
o daha hafifken bir iç çekişten

düşmeye yatkın biridir şair
ve ayağa kalkabilen biri
çekip gitmeye çalışan biridir şair
ve bir türlü gidemeyen biri

oğlum annesine koşuyor
tehlikeden uzak
başım gömmek için onun eteğinin sıcaklığına

Bu şiir, yüksek sesle konuşan bir ağıt değildir. Sessiz, dingin ve kabullenici bir tonda ilerler. Charles Wright, büyük duyguları büyük sözlerle değil; arka bahçe, sararan fotoğraflar, rüzgâr, yağmur ve ayak izleri gibi sıradan imgelerle kurar. Bu yüzden şiirin etkisi okunduktan sonra ortaya çıkar: İnsan, kendi geçmişini, unuttuğu dostlarını ve sonunda geriye gerçekten neyin kalacağını düşünmeye başlar.