Issız ye soğuk eski parkın içinde,
İki göge geçti hurdan az önce …
Ölü gözleri ve solgun dudakları,
Güçlükle duyuluyor konuştukları …
Issız ve soğuk eski parkın içinde,
İki hayalet, geçmiş günler peşinde …
– Hatırlar mısın, ah, o eski coşkumuz?
– Peki, niçin bunu anlatıyorsunuz?
– Yalnız benim için çarpmıyor mu yüreğin?
Düşünde hep seninle değil miyim? – Değilsin!
– Ah! Dudak dudağa günler, unutulur mu?
Anlatılmaz mutlu günler! – Hep olur bu!
– Gök nasıl maviydi, ne büyüktü umutlar!
– Umudu aldı götürdü kara bulutlar!
İki yalnız; yabani otlara karışıp gitti,
Seslerini sadece gece işitti!
Paul Verlaine
