Yel önüne katmış getirdi hüzün bulutlarını;
taze bir hazine bahçenin yemyeşil diriliği;
kuşlar güzelliğin ardına takılmış dönmüş
ve doğuyor parlak günbatımından altın bir bahçe.
Tutuştur beni, günbatısı: beni kokulara, aleve dönüştür;
– yüreğimi sana eş koş, seninle çarpsın diye, günbatısı!- ;
sonsuz olanı bul bende, çıkar ortaya tutuşanı, sevdalara düşeni,
… ve unutuşun yeli katsın kederi, yası önüne, alsın
götürsün!
Juan Ramon Jimenez
Çeviren: Ayşe Nihal Akbulut
