Yalnız olmak.
Tuzlu sulardaki bir mercanada gibi
kendi kendimle çevrili,
bir çekirdek gibi çıplaklık ve beklentiyle örtülmüş.
Sarmalanmış karanlıkla. Onun dölüt suyu içinde.
Bir tabutta.
Ve böylece yok artık bencileyin dünyaya karşı koymak.
Boşluğa da.
Erimek bencileyin onun yarısaydam seyrelteni içinde.
Dünyanın kör eden ışığına
bu yolla katlanmak bencileyin.
Telaşsız. Her şeyi unutmak.
Benliğime girmesine izin vermek hiçliğin.
Bir tek toz taneciği bile,
bir tek kuş tüyü bile,
kimse yok çevrede, yalnız rüzgâr
ve karanlık, ıssız uzamları kırıp geçiren,
kimse olmamak en sonunda, bırakılmış giysiler
kıyılarda, acıkmış bir bakıştan başka bir şey olmamak,
bir bakış, ırmakların üstünde
akşam ışığı yansısı, körfezlerde, üstünde bulutların,
dev gözün gözbebeklerinde parıltı,
süslenleşmiş ve koyulaşmış mavi
bizi içeren ve bize bakan
ve içimizde kendini seyreden
ve bizi örten
kendi gözkapağıyla.
Magda Carneci
