Kristal gibidir,
sözcükler.
Bazıları hançer,
kimi bir yalım.
Ötekiler
yalnızca çiy.
Saklı usul gelirler, anıyla yüklü.
Güvensizdir yaptıkları yolculuk:
Ufacık sandalla, öpücüklerle,
deniz titrerken altlarında.
Terk edilmiş, masum,
ağırlıksız.
Işıkla dokunmuştur onlar.
Gecedirler.
Solgundurlar hatta
yeşil cenneti andırırlar.
Kim işitir seslerini? Kim
toplar onları, böylesine
acımasız, biçimden arınmış,
saf kabuklar içinde?
Eugenio de Andrade
