Tag: François Villon

Bu yokluk yedi bitirdi biziAğlayıp sızladık yürekten:“Adam sende… deyip geçmeliNe bulduk sanki inlemektenNe sen varlıklı ne de ben,Çul giyinip ömür sürümekHoş değil mi o beylerden?” Neler göçtü şu dünyadan,Ne uslusu kaldı ne delisi,Göçüp gitmişler tümü buradanÇoluğu çocuğu, alisi velisiEn güzeli, dekoltelisi.Dulu, zengini ayırmaksızın,Şıkını, orta hallisiniÖlüm gelir bulur ansızın. İster Paris olsun, ister Hèléne,Acıdır acı ölümün …

Devamını oku