Başkasının aynasında görüp sevsem de kendimi, yine girdimdikenlerden ibaret terkedilmiş bahçeme.Kim varsa kapımı kapattığım rüyamdan sızdı içeri gece. Sonunda saksı olmuş bir sandal düşünün kidalgın gözlerle uzak denize baksınorda mahzun, içli, kırgın ama nasıl da mağrur öyleömrümün özetiydi sankisokulup ruhunu okşamıştım.Üşüten yıllar için ısıtan hatıram yokbu dışarıda kalmışlık hissibu ürperti şimdiuyanmış şehre iniyor sokakyüzünü yıkıyor …