Kategori: Türk Şiiri

Ne peygamber-, ne de can çiçekleriNe de buhûrumeryem;Hep korku çiçekleriOldu saksılarımızı süsleyen. Ürkek bezgin baktığımız göklerdenYarınlara güvendi umduğumuz.Çocuklar, evler ve ekmek…Ama mutlu muyuz? Zehirli, yeşerirse topraktaBir tohum, içtiği baldıranlardanAçar korku çiçekleri, yozlasmış tür.Yeni aşı ister, budamak isterBizden geçmiştir. Vardığımız her çizgi bir duvar kesildiKaygan küfler aşamayınca.Ve ne olur bilirsinVe güzeldir dünya…Yaşamayınca.. Behçet Necatigil