Fevzî’nin şiirlerinde, son derece hassas bir genç olarak ağır bir aşk darbesi aldığına işaret eden pek çok açık delil vardır. Bu olay onun hayatının huzurunu yok etmiş, düşüncelerini acı bir karamsarlığa ve karanlık bir hayat anlayışına sürüklemiştir. Bu sarsıntının ardından boğazına düğümlenen acı hiç dinmemiş; hayat ve içindekiler ona korkunç hayaletler gibi görünmeye başlamıştır. Sonunda ölüm, gözyaşı ve acıyla dolu hayattan daha cazip görünmüştür.

“İnsanları sevemediğini söyleyen birine ne tavsiye edersiniz?” diye sorulduğunda uzun uzun düşünüyor:
“Tavsiye verebileceğimi sanmıyorum.
Bir insan böyle olumsuz duygular taşıyorsa, bunun kökleri çoğu zaman çok derinlerdedir.
Böyle durumlarda birkaç söz söyleyerek onu değiştirebileceğimizi düşünmek doğru olmaz.
Zaten çoğu zaman değiştirilebilecek bir şey de değildir.

O mavi göğün dalga seslerinin duyulduğu yerlerde
galiba çok önemli bir şeyi düşürüp bırakmışım.
geçmişin şeffaf istasyonunda,
kayıp eşyalar bürosunun karşısında durunca
hüznüm daha da derinleşti.

Bu şiir, Tanikawa’nın yalnızca en ünlü şiiri değil, aynı zamanda bütün poetikasını özetleyen metinlerden biridir. Şair burada kozmik ölçekte bir yalnızlıktan söz ederken, onu karanlık ve umutsuz bir duygu olarak sunmaz. Tam tersine, insanların birbirine yaklaşma arzusunun kaynağını yalnızlıkta bulur.