O mavi göğün dalga seslerinin duyulduğu yerlerde
galiba çok önemli bir şeyi düşürüp bırakmışım.
geçmişin şeffaf istasyonunda,
kayıp eşyalar bürosunun karşısında durunca
hüznüm daha da derinleşti.

Bu şiir, Tanikawa’nın yalnızca en ünlü şiiri değil, aynı zamanda bütün poetikasını özetleyen metinlerden biridir. Şair burada kozmik ölçekte bir yalnızlıktan söz ederken, onu karanlık ve umutsuz bir duygu olarak sunmaz. Tam tersine, insanların birbirine yaklaşma arzusunun kaynağını yalnızlıkta bulur.

Her okuyuşta insanı yeniden hüzünlendiren, ama yine de dönüp dönüp okunmak istenen bir şiirdir bu. Acaba kaybedilen şey neydi? İnsan, geçmiş denilen zamanı üst üste biriktirirken sürekli bir şeyler kaybeder.

Edebiyat tarihinde dostlukların, kırgınlıkların ve geç gelen barışların hikâyeleri çoktur. Fakat çok azı, Ivan Turgenyev ile Lev Tolstoy arasındaki ilişki kadar çarpıcıdır. Çünkü burada yalnızca iki büyük romancı değil, aynı zamanda birbirine hayranlık duyan iki güçlü karakter karşı karşıyadır.