Papağan

Gökkuşağı gibi gelip kondu balkonun kenarına.
Ne mor, ne yeşil, ne mavi. Hepsinin toplamı belki.
Ya da bir düş. Ne işi var papağanın Üsküdar’da?
Bakıştık. Süzdük birbirimizi. Uçup gitti sonra.

Öğrendim sonra: Bir kafesten kaçmış ikisi,
çoğalmışlar, uyum sağlamışlar buralara.
Altunizade’de yer edinmişler kendilerine,
meydan okumuşlar acımasız kargalara.

Yine gelir diye bekledim. Anlatacaktım,
Biliyorum, diyecektim, anlıyorum seni,
renk vermiyor, dik tutuyorsun kuyruğu.
Kandıramazsın ama beni,
yabancıyım ben de buralarda senin gibi.

Roni Margulies