I
Añladım cevriñe pāyān u nihāyet yoḳdur
Bende de ẕerre ḳadar ṣabra liyāḳat yoḳdur
II
Kıldıġın gün nigehiñ āfet-i dı n ü ̇̄ ı mān ̇̄Kākülüñ eyledi kālā-yı şuʻūrum tālān
Ḥālime ṣoñra cihān ḫalḳını etdiñ ḫandān
Ne o fitne ne bu bı ̇̄-gāne teġafül el-ān
Bu tecāhüllere hep şimdi nedir bā’is̠olan
Bir gün ġarażıñ ḳatlim ise ḳıl fermān
Niçe bir ‘āşık-ı nā-çāra bu kec-ṭavr u
edā
Merḥamet ḳanda be-hey ḫusrev-i iḳlı ṁ̄ -i cefā
III
Ġam-ı ‘aşḳıñla beni ‘āleme rüsvā
etdiñ
‘Aḳl u nāmūsumu temkinimi yaġma etdiñ ̇̄
Aşḳ nāmında bir āşüfteye hem-pā etdiñ
Reh-i kūyuñ şaşırıp bādiye-peymā etdiñ
Sūziş-i cānı dönüp nār-ı tecallā etdiñ
Ṣubḥ-ı vaṣlı şeb-i hicrānda ı mā etdiñ ̇̄
“Len-terānı ”̇̄yle edip ṣoñra yine ‘atf-ı ḫitāb
Eylediñ ‘āşıḳı biñ nāz ile zār u bı ̇̄-tāb
IV
Öyle mest-i elem oldum ki şu‘ūrum yoḳdur
Neylesem ẕerre ḳadar şevḳ ü sürūrum yoḳdur
Zülf-i dildār hevāsıyle ḫużūrum yoḳdur
Baña luṭf eyle deyü ḳudret-i zūrum yoḳdur
Gerçi icrā-yı şikāyetde ḳuṣūrum yoḳdur
Cevriñi çekmede bi‘llāh fütūrum yoḳdur
Sen de bir kerre tefekkür edip inṣāf eyle
Ḳanġı ‘āşıḳ dayanır böyle cefāya söyle
V
Çeşm-i mestiñden alıp neş’e-i zehr-āb-ı ġazāb
Şimdi nūş etdigimiz ḫūn-ı cigerdir her şeb
Ne belā-yı siyehe uġradı göñlüm yā Rab
Baḫtdan mı bu siyeh-rūzluġum yoḫsa ‘aceb
Dūd-ı āhım ile mi tı relenir bu kevkeb ̇̄
Hele bildim ne ḳadar olsa da nā-ḥadd-i edeb
Ne bu iş nāle vü āhıñ ne de baḫt-ı siyehiñ
Ancaḳ Esrār’ı perı ş̇̄āne eden yek nigehiñ
Esrâr Dede
Neylesem ẕerre ḳadar şevḳ ü sürūrum yoḳdur
