Külbe-i Ahzân Şiirleri Bercestem

Babam Şükrü Efendi’ye

Yûsuf gibi ‘izzetde sen Ya’kûb-veş mihnetde ben
Dil sâkin-i Beytü’l-hazen tenhâlara salduñ beni

Bâkî


Var mı bir dîvâne kim geşt-i beyâbân istemez ‘
Uzlet idüp halkdan bir beyt-i ahzân istemez

Bâkî

Sabr eyle dilâ derdüñi cânâne tuyurma
Cân içre nihân eyle velî câna tuyurma

Zinhâr sakın mey yirine kanuñ içerler
Keyfiyyetüñ ol gözleri mestâne tuyurma

Esrâruñı keşf eyleme tahsîl-i mizâc it
Nûş eyle mey-i nâbı hakîmâne tuyurma

Sûfî gelicek açma sakın ‘aşk hadîsin
Dânâ-dil iseñ sırruñı nâ-dâne tuyurma

Ya’kûb-sıfat Bâkîyi ol Yûsuf-ı sânî
Hüzn içre komaz kıssayı ihvâne tuyurma

Bâkî


Şâdmân oldı bu gün devr-i kühen-sâl yine
Vuslat-ı Yûsuf ile niteki pîr-i Ken’ân

Rûşen oldı açılup dîde-i Ya’kûb-ı emel
Demidür menzil-i ‘işret ola Beytü’l-ahzân

Bâkî

Mihnet-i ‘ışkı nigâruñ râhat-ı cândur baña
Derd kim dil-dârdan irişse dermândur baña

Ey felek al cânumı ayırma yârumdan beni
Yârdan dûr olmadansa ölmek âsândur baña

Olmadum Ya‘kûb-veş gam-hâne-i ‘âlemde şâd
Yûsuf’am hecrinde ‘âlem beytü’l-ahzândur baña

Şâd olup hayvân suyın ey Hızr sen nûş eyle kim
Gam beyâbânı serâbı âb-ı hayvândur baña

Fürkatüñ şâmında ey meh encüm-i eşküm görüp
Subha dek biñ çeşm ile eflâk hayrândur baña

Şu‘le-i âhumla şevk-ı ‘ârızuñ her subh u şâm
Şem‘-i bezm-ârâyile hurşîd-i tâbândur baña

Dime cevrümden Sehâbî halka şekvâ eylemiş
Dostum hâşâ ma‘âza’llâh bühtandur baña

Sehâbî


Gün gibi sen evc-i istignâda seyrân eyledüñ
Sâye-veş üftâdeñi hâk ile yeksân eyledüñ

Sen hırâmân ‘âlemi seyr itdüñ ey vahşî gazâl
‘Âşıkı ser-geşte-i kûh u beyâbân eyledüñ

Gâyib olduñ Yûsuf’um ben hasteñe Ya‘kûb-veş
‘Âlemüñ dâru’s-sürûrın beytü’l-ahzân eyledüñ

Vasl-ı yâre irmedin ölmek katı düşvâr idi
Veh ki ben bîmâra ol düşvârı âsân eyledüñ

Yâd-ı gül-zâr-ı visâlüñle Sehâbî’nüñ gözin
Ey gül-i handân misâl-i ebr-i giryân eyledüñ

Sehâbî

Bî-derd şevk-ı âteş-i ‘ışkı neden bilür
Kadr-i gül-i şükûfteyi mürg-ı çemen bilür

Sorma hadîs-i tîşe-i Ferhâd’ı Husrev’e
Bu ser-güzeşti kendü başından geçen bilür

Dil zevk ider işitse lebüñden cevâb-ı telh
Kadr-i nebâtı tûtî-i şîrîn-sühan bilür

Hâl-i şehîd-i hancer-i hûn-rîz-i ‘ışkuñı
Sahrâ-yı gamda lâle-i hûnîn-kefen bilür

Dil fürkatüñde çekdügi âlâmı dostum
Yûsuf’dan ayru sâkin-i beytü’l-hazen bilür

Vâ‘iz kelâm-ı ‘ışk degül kâbil-i beyân
Her kimse anı fehm idebilmez bilen bilür

Sor şâh-ı nükte-dâna Sehâbî nükâtını
Husrev me‘ânî-i kelimâtı hasen bilür

Sehâbî


Ol sehî-kad kim elif-veş hasreti cânumdadur
Cilve-gâhı cûy-bâr-ı çeşm-i giryânumdadur

Göñlümüñ ebvâb-ı rahmetdür açılmış üstine
Çâkler kim hancerinden cism-i ‘uryânumdadur

Sîneme gönderdi tîrin geldi ârâm itmedi
Geçdi göñlümden velîkin acısı cânumdadur

Bagladum Ya‘kûb-veş ‘ışkuñla ülfet şöyle kim
Yûsuf’um gûyâ benümle beytü‘l-ahzân’umdadur

Bir münevver dîdedür gözler visâl eyyâmını
Her şerer kim şâm-ı gamda âh-ı sûzânumdadur

Ey Sehâbî mahzen-i genc-i me‘ânîdür gönül
Bil ki miftâhı kef-i şâh-ı sühan-dânumdadur

Sehâbî

Gird-bâd-ı gam gibi çerh itdi ser-gerdân beni
Soñra yirden yire çaldı gerdiş-i devrân beni

Şûr-ı ‘ışkı bir büt-i Leylî-veşüñ Mecnûñ-misâl
Eyledi hayret beyâbânında ser-gerdân beni

Bî-hod olsam geçdi meyden dimeñüz meclisde kim
Câm-ı meyde ‘aks-i sâkîdür iden hayrân beni

Fürkatüñ Ya‘kûb-veş ey Yûsuf-ı Mısr-ı cemâl
‘Âkıbet kıldı mukîm-i Külbe-i Ahzân beni

Gizledüm şi‘rümde dil râzın Sehâbî bilmedüm
Kim ider rüsvâ-yı ‘âlem defter ü dîvân beni

Sehâbî

Nâ-gehân gelmiş hayâlüñ nükhet-i Yûsuf gibi
Beytü’l-ahzân-ı dilüm dârü’s-sürûra beñzemiş

Pertev

Neyleriz zevk u sefâyı derd ü mihnet gam değil
Kasr-ı â‘ladan güzeldir kulbe-i ahzânemiz

Rızkımız kâf-ı kanâât yek kadeh peymânedir
Bekleriz baykuş gibi ma‘mûr olur vîrânemiz

Fezâ (Ali Rızâ Efendi)

Hayâl-i Yûsuf-ı ümmîd ile Ya‘kub-ı vakt oldum
Ziyâ ver külbe-i ahzânıma ey mâh-ı Ken‘an

Neccarzâde Rızâ Efendi

Çâh-ı arza düşü-cek Yûsuf-ı mihr oldu o dem
Mâh-ı Ya‘-kub-ı felek külbe-i ahzan-şekl

Hayâlî Bey

Hayâl-i Yûsuf-ı ümmîd ile Ya‘kub-ı vakt oldum
Ziyâ ver külbe-i ahzânıma ey mâh-ı Ken‘an

Neccarzâde Rızâ Efendi

N’ola çeşm-i ter ile çıksa habs-i hâkden nergîs
N’ola ger çıksa Ya‘kub-ı belâ-keş beytü’l ahzandan

 Fuzûlî

Hasret ile âh senden ayrı Yûsufcemâl
Eyledim Ya‘kub-veş dil hânesin beytü’l-hazen

Muhibbî

Ya‘kub-veş giryân isem beytü’l-hazende ta‘n değil
Vâ firkatâ bir Yûsuf-ı Ken‘an’dan ayrıldım meded

Hayretî

N’ola sen mesned-i izzette beyim Yûsuf isen
Biz de Ya‘kub gibi âkif-i beytü’l-hazeniz

Hayretî

Her nefes gark-âb-ı eşk eyler bu mînâ hücreyi
Çeşm-i Ya‘kub-ibtilânın beyt-i ahzânın görün

Nâilî

Beni Ya’kûb-veş beytü’l hazende ko melûl u zâr
Yüri ey Yûsuf-ı gül-çehre var sen Mısra sultân ol

Âşık Çelebi

Ya‘kûba fikr-i ‘ârız-ı Yûsuf hemîn idi
Yakmazdı çeşmi merdümi Beytü’l-hazende şem‘

Emrî

Cülûs-ı meymenet-me’nûsı itdi ‘âlemi mesrûr
Kudûm-ı kasr-ı Yûsuf kıldı künc-i beyt-i ahzânı

Kânî
Beytü’l-ahzâna misâl oldı mekânum şimdi
Bana bâr oldı bu şeb Yûsuf-ı Ken’ân-ı firâk

Yâver (Enderunlu Hasan Yaver)

Bütân Âgâh cümle hâl-i dilden bî-haberlerdür
‘Azîzân-ı melâhat külbe-i ahzânı sormazlar

Âgâh (Semerkândî-i Âmidî)

Ya‘kûb-ı hazîn Yûsufı da üste virürse
Gamhânemi ben külbe-i ahzâna degişmem

Âgâh (Semerkândî-i Âmidî)

Bir hasîrüm yoğ iken külbe-i ahzânumda
Bûriyâ nakşı görinür ten-i ‘üryânumda 

Âhî

Âkıl u makûl u akl u  âşık u ma’şûk u ışk
Yûsufuñ hüsni vü Yakûbuñ dahı ahzânı ol 

Ahmedî

Teşrîf ede ger külbe-i ahzânumı dilber
Göñlüm gibi ancak aña bir mâ-hazarum var

Beyânî

Beyt-i hazen-i ‘âşıkı dilber unudur mı
Yûsuf edemez külbe-i Ya‘kûb′ı ferâmûş

Beyânî

Makâm-ı rûşen ü cây-ı safâ idi dil ü çeşm
Birisi külbe-i hüzn oldı biri beyt-i hazen

Emrî

Gülşen görinür beyt-i hazen ol yüzi gülsüz
Meclis nitekim dâr-ı mihen ol lebi mülsüz 

Emrî

Beni ol Yûsuf-ı Mısr-ı melâhatden cüdâ dâyim
Yirüm Ya’kûb gibi beytü’l-ahzân eyleme yâ Rab

Edirneli Nazmî

Başum üzre yüzümi yoluñda pâmâl eylemek
Tek kadem rencîde kıl gel külbe-i ahzâna bas 

Edirneli Nazmî

Gel iy iklîm-i hüsnüñ hânı Yûsuf
Melâhat Mısrınuñ sultânı Yûsuf

Şeker-leblerle Şîrîn-sözler-ile
Kamu ‘âşıklarınuñ cânı Yûsuf

Cemâl ü hüsnle bî-misl ü hem-tâ
Bu devrüñ Yûsuf-ı Ken’ânı Yûsuf

Göñül Ya’kûbı şâd olurdı itse
Müşerref külbe-i ahzânı Yûsuf

Olubdur hüsn birle Nazmiyâ âh
Cihânuñ cânı vü cânânı Yûsuf

Edirneli Nazmî

Gün gibi bir gün gelüb iy mâh-ı Ken’ânum benüm
Lutfla kılsañ müşerref beytü’l-ahzânum benüm 

Edirneli Nazmî

Götürülmiş görürem halk-ı cihândan şefkat
Çıkasım gelmez ebed külbe-i ahzânumdan 

Edirneli Nazmî

Düşmemişem dâr-ı belâda bir meşakkat küncine
Gamdan özge kimse gelemez külbe-i ahzânuma 

Edirneli Nazmî

Gelse cânânum mahabbet gösterüb bir yanuma
Mihr-veş virse şeref bu külbe-i ahzânuma

Edirneli Nazmî

Şöyle olduk ki gam u gussadan özge hergiz
Kimsemüz yok ki gele külbe-i ahzânımuza 

Edirneli Nazmî

Cihânı Beyt-i Ahzân itdi ¡âlem döndi Ya¡ûba
O sengµn dil de olmaz mı görüb bu mâtemi mahzûn

Fevzî

TOP-HÂNEDE KÂDİRÌLER ŞEYHİ MUSLİHÜ’D-DÌN EFENDİNÜÑ
VEFÂTINA TÂRÌ»DÜR

Mu§li√ü’d-dµn velµ ya¡ni …u†bu’l-a…†âb
Emr-i √a……ıyla idüb dâr-ı fenâdan rı√let

Nev√a-i mevti ile †oldı şu resme ¡âlem
~andılar Beyt-i √azân oldı bu dâr-ı √ayret

Ne beşer belki melekler de gelüb efπâna
‰utdılar mâtemini itmege künc-i ¡uzlet

Çâk çâk olmaya ya n’eyleye Nâhµd-i felek
Ra…§a girdükde o da ra…§a gelürdi elbet 

Fevzî

yaǾķūbvār külbe-i aĥzānda men garįb
niçe yanam iy yūsuf-ı kenǾānum evliyā

Hakîkî

Külbe-i ahzânumı reşk-i gülistan eyle gel
Gonca-i kalbüm açılmaz ıztırâbum var benüm


Filibeli Vecdî
Cülûs-ı meymenet-me’nûsı itdi ‘âlemi mesrûr
Kudûm-ı kasr-ı Yûsuf kıldı künc-i beyt-i ahzânı
Kânî
Bir degül ârâmgâhı ‘âşık-ı şûrîdenüñ
Külbe-i ahzân-ı pür-efsûn bir sahrâ iki 

Kâmi
eksük olmaz câna cevr ü derd-i cânân her gece
cem‘ olur bu külbe-i ahzâna yârân her gece 
Hecrî
SÂKIB şeb-i gam rûza dönerdi mey-i sâfî
Pertev-fiken-i külbe-i ahzânumuz olsa 

Kâtib-zâde Sâkıb Mustafa
Râhat olduñ mu felek kim beni giryân etdiñ
Gülşen-i ‛işretimi külbe-i ahzân etdiñ
Kârımı bülbül-i şûrîdeveş efgân etdiñ
Nüsha-i hâtırım evrâk-ı perîşân etdiñ
Beni Mecnûn-ı ser-endâz-ı beyâbân etdiñ
Dest-i bî-dâdıñ atıp çâk-i girîbân etdiñ
Cigerim pâresini bezmiñe biryân etdiñ
Dili zehr-âbe-çeş-i kâse-i devrân etdiñ
Nâr-ı Nemrûd-ı kederle beni sûzân etdiñ
Beyt-i ma‛mûr-ı dil-i zârımı vîrân etdiñ
Kıldıñ âmâc-ı hazân ol varak-ı tekrîmi
N’işlediñ gonçe-i bâg-ı dilim İbrâhîm’i
Lebîb
‛Âciz ü bî-dest ü pâyım külbe-i ahzânda
Dâ‛i-i dîrîneyim kalb-i hulûs-ârâ ile

Lebîb
Münîrün külbe-i ahzânın aslâ
Yüzün şem’iyle kılmadun münevver
Münîrî
Ey kemâl-i kudretünün akl-ı kül hayrânıdur
Her dü âlem sırrunun cân ile ser-gerdânıdur

On sekiz bin âlem ü ger sad hezâr ender-hezâr
Pür durur bir leman ile hep anun tâbânıdur

Devlet-i vaslundan ayru düşmegin bî-çâre dil
Sîne-i dil-sûz lâ-büd külbe-i ahzânıdur

Bana zindân oldı hicrünle bu gin dünyâ belî
Füshat-i meydân kimine kiminün zindânıdur

Pertev-i hüsnün kim oldur kurratü’l-ayn-ı Münîr
Gönlümün şem’-i sürûr u nûr-ı çeşm-i cânıdur

Münîrî
Kadem-i rence kılup külbe-i ahzânumuza
Göre gelsen n’ola ben haste-dili gâh gehî 
Münîrî
Da’vet itsem ugramazsın külbe-i ahzânuma
Ey perî-ruhsâre bu bi’llâhi âdemlik degül

Pertev

Sâyeñ ki ne dem külbe-i ahzânuma düşdi
Meh-tâb olup hâne-i vîrânuma düşdi

Pertev

Külbe-i ahzâna da’vetsüzce gelmiş ol perî
Şimdi artık ‘âşık-ı zâr ile kimler söyleşür

Pertev

Sen olmasañ ey gayret-i hûr ey meh-i Ken’ân
Kasr-ı İrem’i külbe-i ahzân bilürüz biz

Pertev

Bûstân-ı Nebevîden yine bir gül kopdı
Öyle bir gül ki cihân bâgını kıldı vîrân

Hayf sad hayf ciger-pâre-i Müftî-zâde
Gül-i âl-i Nebevî ya’nî Muhammed Bürhân

‘İlm ü ‘irfân-ı hakâyıkda muhâdîm idi ol
Gitdi eyvâh kim ol mefhar-ı sâhib-’irfân 

Dâhil-i dâr-ı sürûr oldı o mahdûm ammâ
Eyledi vâlidinüñ kalbini beytü’l-ahzân

Oldı târîh-i vefât âhirete lafzı aña
Cân atup âhirete oldıgı dem rûh-ı revân

 (1206 H.=1791-2 M.) 

Pertev (Muvakkit-zâde Muhammed Pertev)
Külbe-i ahzânı teşrîfe kelâm itdiñ baña
Gelmediñ şâhım efendim subhı şâm itdiñ bañâ
Mehmed Sıdkî
Ten şebekesinde zâhir hâlet-i ‘aşk mû-be-mû
Lâne-i kudret degil mi külbe-i ahzânımız

Mehmed Sıdkî
Rûz u şeb nâliş-i hasretle misâl-i Ya’kûb
Pür-tanîn eyleyelim külbe-i ahzânımızı
Meşhûrî
Ey sabâ beñzer ki geldüñ hıtta-i Ken`ândan
Gel haber vir şâh-ı Mısra külbe-i ahzândan 

Ziyâ
Külbe-i ahzânıma rahm eyle bir sâye sal
Seyr eyle sûzânıma âteş-i hicrâna bah 
Nigârî
Cânım yakılur âteş-i hicrân-ıla ammâ
Hasret odı bu külbe-i ahzânım içündür

Nigârî
Sensiz ey gonçe-i gül bülbül-i dil kan ağlar
Ün virür şâm u seher külbe-i ahzân içre 
Nigârî
Kalursın subha dek bezm-i rakîbi rûşen eylersin
Niçün ey mâh-ı tal‘at külbe-i ahzânda kalmazsın

Nev’i-zade ‘Atâyî
İrişdi külbe-i ahzânuma berîd-i visâl
Getürdi Yûsuf-ı güm-geşteden nevîd-i visâl
Nikâb-ı hüsni götür tâ hezâr Yûsuf-ı cân
Ola ki cân ile ‘abd-i direm-harîd-i visâl
Hemân ki eyledi ol nakd-i ârzûyı dirîg
Ve ger ne degdi Züleyhâya min-mezîd-i visâl
Görüp muhâsebe müstevfî-i fenâ yer yer
Çekildi defter-i hicrâna hep resîd-i visâl
Gidüp güneş gibi korsaŋ yerüŋde ‘ayn-ı yakîn
Görürsin imdi el üzre hilâl-i ‘îd-i visâl
Gilüŋden el çeküp ol gil yanup ki tâ göresin
Açıldı kendü elüŋden saŋa kilîd-i visâl
‘Abîd-i pîr olanuŋ ‘aynı açılup NEHCÎ
Görür ki görmemek ile imiş ba’îd-i visâl 
Nechî
Külbe-i vicdâna ey Yûsuf-hayâl
Gel şeref vir dîde-i giryâna bas 

Nâmî
Rûzigâr-ı zûr-kâruñ seyr idün bî-dâdını
K’âteş-i hicrân saldu külbe-i ahzânuma
Sâkıb Dede

Ey felek al cânumı ayırma yârumdan beni
Yârdan dûr olmadansa ölmek âsândur baña

Olmadum Ya‘kûb-veş gam-hâne-i ‘âlemde şâd
Yûsuf’am hecrinde ‘âlem beytü’l-ahzândur baña

Sehâbî
Bagladum Ya‘kûb-veş ‘ışkuñla ülfet şöyle kim
Yûsuf’um gûyâ benümle beytü‘l-ahzân’umdadur 
Sehâbî
Şeb ki ol mâh gelür külbe-i ahzânumuza
Çerh pervâne olur şem‘-i şebistânumuza 

Sehâbî
Fürkatüñ Ya‘kûb-veş ey Yûsuf-ı Mısr-ı cemâl
‘Âkıbet kıldı mukîm-i Külbe-i Ahzân beni
Gizledüm şi‘rümde dil râzın Sehâbî bilmedüm
Kim ider rüsvâ-yı ‘âlem defter ü dîvân beni 
Sehâbî
Gülşenüñ her sebz ferşi ‘arş-ı işret-bahş iken
Sensüz iy ârâm-ı cânum beytü’l-ahzândur baña 

Süheylî
Gam-ı hicrân beni hem-hâlet-i Ya’kûb edeli
Girye vü nâlişime külbe-i ahzân aglar 
Sünbül-zâde Vehbî Efendi
Gelmedi külbe-i ahzânıma ahşama karîb
Bir gece bedr-i felek gibi o mâh-ı Ken’ân 

Sünbül-zâde Vehbî Efendi
Nice ârâm eder tenhâ-nişîn-i külbe-i ahzân
Sen insâf eyle gel ey Yûsuf-ı gül-pîrehen sensiz 
Sünbül-zâde Vehbî Efendi
Ümîd-i şâhid-i vaslı komaz hasret-keş-i tenhâ
Bu sûretle enîs-i külbe-i ahzândır Yûsuf 

Sünbül-zâde Vehbî Efendi
Inledür `âlemi aşkun tuyulur ey Yahyâ
Acizüm inlemege külbe-i ahzânumda
Şeyhülislâm Yahyâ
‘Adnî’nün ger külbe-i ahzânına kılsan nüzûl
Cân u dildür ‘arz olan ‘izz-i huzûra muhtasar 

Adnî Beg
Ca‘d-ı vírāne-zād-ı mahrūmı
Oldı bünyād-ı ‘ayşuma mi‘mār
Beytü’l-ahzānam āb-ı çeşmümden
Gūte-hor cün mekān-ı būtímār 
Şehrî
Emr kıldı üstüme gam leşkeri sultân-ı ‛aşk
Turfetü’l-‛ayn içre dil şehrini vîrân etdiler

Özleri .. ol vîrâne-i mezkûrda
Yapdılar gam-hâne … beytü’l-ahzân etdiler 

Nâcî
Ayırdı felek meni vatandan
Bir sen kimi yâr-ı gül-bedenden
Gûyâ sene oldu Mısr Şirvân
Baku mene oldu Beytü’l-ahzân 
Mollâ Sâdık Bâdkûbeli
Be-çeşm-i tâ’ir himmet çe âşiyân çe kafes
Ez-ân be-Külbe-i Ahzân-ı hud neşâtem nîst

Tâlib
Fürûd âyed şebî în-külbe-i gam ber-serem z’ân-sân
Ki tûfân mî-kuned der-girye-i çeşm-i eşk-bâr-ı men
Câmî
Külbe-i ahzânda çekdüm yâra Subhî mâ-hazar
Kanlu yaşumdan şarâb-ı ergavân oldı kebâb 

Subhî
Ugrasun külbe-i ahzânımuza ey Yahyâ
Göñül alçaklıgını eylesün ol serv-i bülend
Yahyâ 
Geldügince külbe-i ahzânuma mihmân-ı gam
Çekdügi hûn-ı cigerdür âb-ı çeúmüm mâ-hazar

Sâfi 
Münîr’üñ külbe-i ahzânın aslâ
Yüzüñ şem’iyle kılmaduñ münevver 
Münîr
Ayaguñ lutf eyle úâhum külbe-i ahzâna bas
Gel kadem-rence kılup bu sîne-i sûzâna bas

İbrâhîm Paşa 
Fürkat-i dildâr ile ey gussa kaldum yaluñuz
Bir kadem lutf eyleyüp bu külbe-i ahzâna bas 
Andelîbî 
Halka hâlüm rûúen oldıysa ne tañ ey dûstlar
Beyt-i ahzânumda yakar her gice âhum çerâg 

Celîlî
Kanı ol gün kim gelüp ol mâh-ı Ken’ân’um benüm
Gün gibi ide müşerref Beytü’l-ahzânum benüm 
Li-mürettibihi
Şem’ yakmañ gam şebinde külbe-i ahzânuma
Kim furûg-ı dâg-ı dil yiter çerâg-ı rûşenüm 

Eyzen
İltesin zerrelerüm kûyına ey bâd-ı sabâ
Güzer itdükçe seher Külbe-i Ahzânumdan
Subhî 
İşigüñden baña turmaz gice gündüz çekilür
Nâleler kâfilesi külbe-i ahzânumdan

Gedâyî
İltesin topragumı kûyına ey bâd-ı sabâ
Güzer itdükçe seher Külbe-i Ahzân’umdan 
Subhî-i Kâdî
Hey kıyâmet gel beni bir lahza toprakdan götür
Bir kadem bas lutf idüp bu külbe-i ahzânuma 

Şem’î
Kanıol Yûsuf Cemâli dîde-i Ya’kûb-ı dil
Giryeden agard gelmez Külbe-i Ahzân’uma 
Cemâlî
Şöyle me’nûs oldı göñlüm külbe-i ahzânına
Ger bihişt olursa meyl itmez cihân bustânına 

Sûzî
Âb-ı eşk ile yuyam gayruñ hayâli nakşını
Dil yazarsa gözlerümüñ Külbe-i Ahzân’Õna 
Emrî
Bir hasîrüm yog iken külbe-i ahzânumda
Bûriyâ nakşı görinür ten-i ‘uryânumda

Âhî 
Gün yüzi virse ziyâ külbe-i ahzânumuza
Ola pervâne kamer şem’-i şebistânumuza
Tâcî-zâde 
Yâr lutf ile gelüp külbe-i ahzânumuza
Bir nazar eylemedi hâl-i perîşânumuza 

İshâk Çelebi
N’ola teşrîf idüben külbe-i ahzânumuza
Gelesin bir gice biñ minnet ola cânumuza
Resmî 
Bir gice hâtırumuz yazmag içün cânânı
Okısak gelmeye mi külbe-i ahzânumuza 

Fakîrî
Taht-ı dilde dil-berâ sultân olayduñ ola mı
Külbe-i Ahzân’uma mihmân olayduñ ola mı
Şemsî 
Esîr-i dest-i hicrânım garîb-i külbe-i ahzân
Ne derdi hicre cân verdim ne yâre vâsıl oldum ben

Muhammed Es’ad Erbilî
Dimedüñ bir gün gelüp bu külbe-i ahzânuma
Ey Tarîkî zâr imişsin böyle bilmezdüm seni 
Tarîkî

Zevk-bâhşa beyt-i firdevsîde eylerken karar
Bir temelsiz külbe-i ahzâna muhtaç ettiler

İbnülemin Mahmut Kemal
Yusuf-ı güm-geşte bâz âyed be-Ken’ân gam ne-hor
Külbe-i ahzân şeved rûzî gülistân gam ne-hor
Döner yine Kenân’a kaybolan Yûsuf, üzülme
Üzüntüler kulübesi gül bahçesi olur bir gün, üzülme
İyileşir durumun ey gam çeken gönül kaygılanma
Geçer bu çılgınlığın, sakinleşir başın, üzülme
Dönmese de felek bizim arzumuzca iki gün
Bir kararda kalmaz devran her zaman, üzülme
Gelirse ömrün baharı, yine çimenler üstünde
Başına gülden şemsiye çekersin ey bülbül, üzülme
Ümitsiz olma sakın ha, bilmezsin gaybın sırrını
Perde ardında olur gizli oyunlar, üzülme
Ka’be aşkıyla çölde yürüyeceksen eğer
Batsa da ayağına muğîlân dikeni, üzülme
Sevgilinin ayrılığında, rakibin sıkıntısında halimizi
Bilir hep halden hale sokan Allah üzülme
Söküp götürürse de yokluk seli varlık temellerini ey gönül
Kaptanın Nûh ya, korkma tufandan, üzülme
Konak tehlike dolu, hedef çok uzak olsa da
Sonu olmayan bir yol yok, üzülme
Yoksulluk köşesinde, karanlık gecelerin yalnızlığında Hâfız
Oldukça virdin dua ve Kur’ân üzülme.
Hâfız-i Şîrâzî

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.