Sana seslenemeyişim bir atın çatlaması kadar korkunçsivilcelerim yine beynimi sarıyor fakataydınlatmıyor beni güneş ve ısıtmıyor yuvarlak demirşiirlerimi sana adıyorum ve and içmekten yoruluyor dudaklarımsana yoruyorum dişlerimi, bir tutam sarımsağı öldürüyorumkolların boşlukta kalışı hazin bir senaryo denemesi gibibenzetmelerin de beti benzi sararmış, oyuyorlar kucağınıanımsayan olmadı beni de tanımıyorlar ona yordum. Nebiye Arı