Ayşa Hanıma Mektuplar IX

“Comptine D’un Autre Ete”

Zannediyorum gülüyordun
Biz oturuyor sol dizimizi kalbimize çekerek
Resimleri seyrediyorduk görmüş kadar olarak
Resimlerde dağlara bakıyordun
Dağlarda yüzün yankılanıyordu
Biraz durdun. Sanki
Yıllarca duruyordun
Sen dururken her şeyin durduğunu
Havanın düşüp buzla tuz olduğunu görüyorduk
Ellerimiz duruyordu. Parmak uçlarımızda
Suratlarımız. Tenimiz ve kokumuz durup düşüyordu
Hatırlıyor musun? Bekliyordun. Beklemek eskiyordu
Bir insan sanki
Giden yol değil. İçimden bir ömür geçiyor
Sayıklar gibi

Sayıklar. Göğü ellerine yığar gibi annem
Dua ederdi. Annem yaşamak kadar ölüyordu
Yaşamak annem kadar güzel

Ecel. Kendime ecel kadar yakınım
Kendime Allah kadar uzak
Yaşamak içime yuvarlanan bir taş
Gül tıkırtısı, sümbül kokusu, ikindi uykusu

Her kılıç kendini kesiyordu
Her ayna kendini gösteriyor
Her saat zamanı göstermiyordu
Biz senin gülüşünden müsaade isteyip
Yüzünün bir köşesinden atlas gibi
Kayıp düşerken.

Şimdi kendimin
Ait olduğunu hissettiğim yerdeyim
Zannediyorum kendimde.

Nâzım Hüsnü,

Kaynak: tuemsanat

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.