çarenin de insanı dermansız bıraktığı anlar vardır
delilerin yazları giydiği o serin palto gibi
peruktan, örtünmek icat eden bir general gibi mesela çarparak
kapısını gittiğim evlerin vahşetine benzemiyor
terk edilmek.
Üstelik bu saatte çıbanlar
“karşında kekelemeden konuşmak gibi” kudretli bir isteği anlamıyor
keşke diyorum
zalime dönüşüyor bütün kelimeler
haklı olmak ne kadar korkunç
ağrıyan sırtlarıyla daktilo kadınlar takılıyor aklıma
evden çıkarken bir öğune yetmeyecek bıraktığım para.
gramofon avratlar telaşla söylerken şarkıları
gülsem, karşımda gülmeyecek kimse yok çünkü ben ardından üzülecek değil
unutulacak adam olarak yaratılımış bir aşiretin
uzak şehirlerdeki başı dik şubesiyim
içim, karla karışık
bir gece ki ne karanlık, ne sabah
başımda çok satacak bir endişenin müşterileri
gözlerimi kapatıp bağırıyorum
beni öldürenler bir adım öne çıksın! diye
duvardaki tablo susuyor, çeşme susuyor, kaybolan kumandalar susuyor
gülümseyerek bile değil; şakalar içinde, kahkahalar ve
umursamazlıklarla çürüyoruz
sonra ben de susuyorum
resmi hizmete mahsus bir aracın tekerlerine yaslanıp.
belki de elimdeki fazla cesetlerden istiyor
sevdiğim tüm yalanlar
Bülent Parlak
beni öldürenler bir adım öne çıksın!
