Tek o “geleceğim” dedi diye
“Pek yakında sana,”
Bekledim durdum onu
Uzun bir ay ve işte
Ay yükseliyor batıda.
Öbür dünyadaki
Ruhum için benim
Dualarım esirgeme de
Kiraz çiçekleri seriver
Buddha’nın önüne.
Göz açıp kapamalı dünyanın
Çatısı sazdan kulübesi bu
Bir yerde yaşayamıyacağıma
Aklım keserse ben de
Yaşamayıveririm olur biter.
En çok şu kocamış ağacın
Üstüne bakıyorum da hani
Çiçeklerde bile bir korku
Daha kaç kere acaba
Bahar karşılarız gibilerden.
Dileğim şu ki
Baharda, ikinci ayın
Onbeşinci gecesi
Kiraz çiçeklerinin altında
Kapatayım gözlerimi.
Rahip Saigyo HOSHİ
(1118-1190)
