Bir Sabah Tayfı

Bu bir kere olmuştu
O günlerde
Şimdi yalnızlıktan
İçim sıkılarak hatırlıyorum.
Bu bir kere olmuştu
O günlerde
Ben saadetle dopdoluyken.
Gümüş alınlı
Bir sabah gelirdi,
Sevinç içinde uyanırdım,
Hemen ilk işim
Yanaklarımı çepçevre dolayan
O ipek gibi yumuşacık
Saçlarını kaldırmak olurdu
Usul usul
Usul usul kaldırmak
Şaşırtmıyayım diye rüyalarını.
Ama sen sanki
Bu işareti bekliyormuş gibi benden
Gözünün birini açardın
Kamaşmadan yarı kapanık.
Sonra bir gülümseyişle
Öbür gözün de açılırdı:
“Bonjour mon amour!”

Beyaz örtülerde
Dağınık saçların
Aydınlıkta parıl parıl yanan
Gökmavisi bir kadifeye
Serpilmiş altın incilerden
Bir perde gibiydi.
Yanakların pembe,
Dudakların ateş çiçeği,
Rüya pencerelerini andırırdı
Gözlerin;
Sol pencereden gençlik,
Sağ pencereden saadetti
Dışarıyı seyredenler.

Taze puf böreği gibi
Körpecik, yumuşacık kollar,
Yarın açılmayı uman
Heykel gibi çiçekli vücut,
Ayağıma dokunurdu ayağın
Vücudumun kalbimden
En uzak bir yerine
Biryerine dokunurdu.
Yarı uykulu
Yarı uyanık
Ne güzel gelirdi bana
Yaşamak
O günlerde
Param-pulum vardı harcayacak,
O günlerde yerindeydi sağlığım,
O günlerde gençtim
Delikanlıydım.
Bütün bunlar sonradan da
Pek öyle değişmediler ama;
Değişen şey
Benim sabah yatağım oldu.
Tekbaşına uyanırken
Beyaz yatakta şimdi
işte bunları hatırlıyorum.