Nezaman gördüyse şiir beni
Evlen evlen…, diye
Haykırdı suratıma.
Doğrusu o zamanlar ben de
Evlensem diye can atıyordum.
Bu gibi ince işlerin
Sırası-yeri vardır ya dünyada
örnek diye hani
Yağmurdan sıçana döndüğüm
Zamanlan gösterelim,
Rüzgârın önüne
Katıldığım zaman diyelim,
Yahut ta ah gebersem diye
Bakındığım günleri.
Eh, bıktım artık
Fırdolayı sarmış bu iş çevremi
Birtürlti becerip-edip
Aklından-fikrinden de
Çıkaramaz olmuşsun bunu,
Şiirlerimin de üstelik
öfkesi burnunda
Ben nerde, onlar orda; peşimde yani
Boyna evlen evlen…
Senin anlıyacağın
Olacak gibi değil,
Ben de kalktım evlendim,
Efendim?…
… Şiirlerim
Şıp diye kesti feryadı.
Gelgelelim şimdi çevremde
Şöyle yerdenbitme
Antika yaratığın biri dolaşıyor
Çöküp bir oturmayagörsün
Gardrobun yanına-filân
Bir avaz tutturuyor seninki
Para da paraaa… para.
Ya…
Yamanokuchi BAKU
(1903 – )
