Soğuk Doruktaki Adam’dan

vardım mı bir kez soğuk doruğa
biter bütün dertlerim
kafa karıştıracak şey kalmaz
ve yürek karartacak
huzur içinde
bir şiir kazırım kayalara
koyveririm
dalgalansın bağlanmamış bir
kayık gibi dünya.

***

Başkalarının günahı ile uğraşma
Övünme erdemlerinle
Gerekli olduğu yerde iyidir eylemin
Geri dur gerekli olmadığın yerde
Çok varlık çok sorumluluk ve dert getirir
Derin sözler sığ laflara yol açar

***

Yeni buğday hasat edilemeden daha
Eskisi bitiverdi ambarımda
Bir okkacık ödünç alayım dedim
Durdum çekingen çekingen kapıda
Evin beyi karıma sor dedi
Kocam bilir dedi karısı ise
Fakir düşmüş birine yardım etmekten aciz
Ahmaklaşıyor malı arttıkça insanoğlu

***

Yürekten özledinse bir can yoldaşını
Şuracıktadır o tutarsın elini uzatsan
Kaynağından kopmuş yolcular görürsen
Hepsini konuk et bir Zen muhabbetine
Esrarı anlatın aydınlatıncaya dek ay geceyi
Güneş doğana dek ilkeleri konuşun
Sonra unutun bu binbir neden ve sonucu
O zaman insanı görürsünüz olduğu gibi.

***

Günlerimi geçirdiğim yer
Sözle anlatılmaz gizli-gizemli
Rüzgarı yok yine de fısıldaşır yapraklar
Dumanı yok yine de yiter gözlerden bambu kamışları
Nereden gelir vahşi deredeki su sesi
Nereden fışkırır şu ak bulutlar
Öğle vakti oturunca kulübemin önüne
Birden bire gördüm güneşin parlaklığını

Han Şan

Çeviri: Ömer Tulgan

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.