“Öldüğü sırada elinde tuttuğu kağıtlar; iki siyah as, iki siyah sekizli ve karo valesi, o günden beri ölüm eri olarak adlandırılır.” Çapraz saatlerin arasında gezdirilenfesleğen. ‘Kalbin maziyi seyretmesigibi’… Çiziliyor usulca, aklığındansoyunmuş bir kadın sesi: ‘Ils ont change’ma chanson’ ve sürçüyor musiki. İşte körüm ben! Hayat sürüklerkenasrî hurdalığa, aşk ve kederi şekillendirentesadüfleri. İnceymiş âh, kırılabilirmiş meğer,ömrün …
Kategori: Şiir
Şub 23
Bahar Gökleri
Meltem mi ki bu esen, renk mi ki, şarkı mı ki?Şu dağdan aşağı ak bir bulut salkımı kiİçime bir buruksu sarhoşluk akıtmada.Düşler mi ki şu burcu burcu kokan havada,Renk mi ki üzerimden akaduran bu nehir?Kork! Bahar seni bir al güle döndürebilirBir daha göstermemek üzere gökyüzünü. Ah, bu gökyüzünden bir gün ayrılmanın hüznü. Yattım coşkun çimenler …
Şub 23
Yurtsuz Umutlara Ağıt
Bu çocuklar var ya bu seyrek sakallıbu esmer, bu öksüz, bu delikanlıbu umut sancakları bu tekbir fidanlarıgünah işler gibi överiz övdük mü yabaşımız belaya girer çok görmesek duayıgirift kuklacı ipleri seçilmişler düzeniseçer ayıklar onları haber saatimizeve sessiz ve görünmez yaşayan annelerimanikürlü kumalardan gizli dua ederleranneler çocuklarından uzun yaşamamalı bu annelerini döven babalarından kaçanhelal sütün ardından, …
Şub 23
yüzmeyi öğrenmeden öldürülen oğullar
bin odalı sarayda kaç ayna lazım olurkaç okur yazar yatar paspasının altında birden bine sayarmışım okumayı bilmezkenokumadan boğulan ne çok akranım oldusağ kalanların hepsi ne de çok benim gibi!ciğere basılan suyun dehşetini bilmeyengünde bin yalan için ayda bir kan şerbetiherkes her şeyi kurt gibi bilir demişti babamböyle olurmuş demek kötülüğün kemalikaç tövbe eksiğim var yutkunma …
Şub 23
Külbe-i Ahzân Şiirleri Bercestem
Babam Şükrü Efendi’ye Yûsuf gibi ‘izzetde sen Ya’kûb-veş mihnetde benDil sâkin-i Beytü’l-hazen tenhâlara salduñ beniBâkî Var mı bir dîvâne kim geşt-i beyâbân istemez ‘Uzlet idüp halkdan bir beyt-i ahzân istemez Bâkî Sabr eyle dilâ derdüñi cânâne tuyurmaCân içre nihân eyle velî câna tuyurmaZinhâr sakın mey yirine kanuñ içerlerKeyfiyyetüñ ol gözleri mestâne tuyurmaEsrâruñı keşf eyleme tahsîl-i …
Şub 23
Bundan İbaret
Anneannem için “İki kızım var” dedi, “benim.Ve ben” dedi, “onları büyüttüm.Bundan ibarettir hayatım. Yaşam beni kızlarımla aramagirdiği ölçüde ilgilendirdi,tehdit ettiği ölçüde bizleri. Olan ve olabilecekher şeye karşı korudum onları.Acılardan uzak tutabilmek, hayal kırıklığından, kaygılardan,kırgınlıktan esirgemek istedim kızlarımı.Sormadan cevaplamak istedim sorularını. Nasıl zorlandım ama, bilseniz!Harbiye, Arif Paşa Han:Kocam askere alınabilir her an, ülke garip, dönem garipti,6-7 …
Şub 23
Poliglot
Kuşkum yok, yalnız öleceğimDaha şimdiden hızla,dedem, babam, Elsa,azalıyor sevdiklerim. Ölümün kendisi korkutmuyor beni– korkunç olan başkalarının ölümü –fakat bir başıma ölmek, nedense,kanımı donduruyor düşündüğümde.Anlamsız bir çaba ama, iki dilde yazıyorve üç dilde konuşuyorum insanlarla.Ve olmasa da yanımda duyacak kimse,üç dilde sayıklayacağını ölüm döşeğimde. Roni Margulies
Şub 23
Metrodan Çıktığım An
İlk geldiğim gün on yedi yaşımda İngiltere’yeVictoria metrosundan çıktığımda günışığına,Batılı bir seyyahın onaltıncı yüzyıldaününü duyduğu İstanbul’u ilk görmesi gibigörsel ve hissi bir karmaşanın ortasındabulduğumu anımsar gibiyim kendimi. Ne cesareti vardı bende o seyyahın oysa(uçağa atlayıp dönmek istemiştim o anda),ne de ne denli küçük, ne denli bir örnekolduğunu biliyordum henüz dünyanın(o gün şaştıklarını ilgimi bile çekmiyor …
Şub 23
Yaprak
Üç gündür okuduğu romanınson sayfasını özellikle yavaş okudu,gülümseyerek bitirdi. Yerinden kalktı,kitabı özenle raftaki yerine koydu. Oturdu, ağır ağır bir sigara yaktı– çoktandır .azaltmaya çalışıyordu –içkisinden bir yudum aldı, gerindi,esnedi, adamakıllı yorgundu. Okuduğu romanı düşündü biraz.Yeni biten onyılı gözden geçirdi,doksanlı yıllarda neler yapabileceğini,artık neler için çok geç olduğunu tarttı. “Her şeyi yapabilirim, tüm kapılar açık hala.Fakat …
Şub 23
Düş
Sabahtı, günün ilk ışıkları süzülüyordupenceremin kapalı kepenkleri arasındankaranlık odama; uykumungözbebeklerimi kapadığı en tatlı, en hafif andabelirdi başucumda gölgesi o kadının;baktı uzun uzun yüzüme; bana önceleriaşkı öğretmişti; ne ki, sonraları bıraktıbeni gözyaşlarımla. Sanki ölmemişti;ama hüzünlüydü, tıpkı mutsuz insanlarınifadesi vardı yüzünde; koydu sağ elinibaşımın üstüne; “Yaşıyorsun sen,” dedi içiniçekerek; “kaldı mı bizden birkaç anı aklında?”“Nereden geliyorsun?” -dedim-“Ey …