Açıklama

Annemin sesi öksüz bir çocuğa benziyordu
Babam ölmüştü. Çocuklarım
     gözlerimin önünde bir uzaklıktı.
Çoktan sönmüştü kalabalığın kandilleri.
Günahlarımdan oluşan bir geceydi karım
     günü bitiren ve başlatan.
Göğsümdeki kederle yumuşatmaya çalışıyordum
     ağzımdaki taşı.
Akıl almaz bir hızla azalıyordu her şey.
Ne şiir, ne kitaplar. Aptalca türkü söylüyordum.
Sesinden başka suçum, yüzünden başka
     iyiliğim kalmamıştı.

Sana neden sığındığımı anlıyor musun?…

Şükrü Erbaş

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.