Tag: Cahit Koytak

ama bir şeyler vermek isteyen sensen birine,
kendin yola çık hemen, onu bekleme.
gençleştirir, güçlendirir
bunun için teptiğin yollar seni.

önce üç gün, sonra üç ay,
sonra belki üç sene
Tanrıdan başka
kimseyle konuşmamayı dene,

kitapların kendisi, dedim
puta tapınmayı men etmeselerdi,
benim gibiler için kolayca
puta dönüşebilirlerdi.

elbette seviyorum Seni,
seviyor olmalıyım yani,
ama yaşlandım, unutuyorum,
karıştırıyorum sık sık
Seninle ilgili duygularımı
ve yaşadıklarımı
başka yaşadıklarımla
bu uzun yolda.

yüreği hızlı çarpanları alıyoruz yanımıza,
içi mezar gibi daralanları…
ve çalmaya gidiyoruz Tanrı’nın kapısını.

yaşlanıyorum, evet
ve aramızda bu giden gelen
şiirler ve ezgiler
rüzgârın nefesiyle birer birer
silinip gidiyor zihnimden
kuma çizilen resimler gibi!

Ah, bütün kalbimle öyle hissediyorum,Öyle ümit ediyorum ki,Ölümün kendisi geldiğinde,Ölümün bu her günkü ağırlığı,Her günkü hükümranlığıSıyrılıp düşecek, a ruhum,A kuzum, a beyaz farem,Sözümüzün, sazımızın,Şenliğimizin üzerinden,İyileşmiş bir yaranınKabuğu gibi. Ve içimizde açtığı yaranın yüzü,Yaranın gülümseyen yüzü,Yaranın sarhoşluk veren ışıltısı,Oyunlarımıza delilik katan,Çocukluk katan ışıltısı,Yaranın soru soran,Konuşan ışıltısı,Düşünen, tasarlayanVe yaratan ışıltısı,Yarayı yara yapan ışıltısıİnsanı insan Yapan’ınIşıltısına karışacak,Denize ulaşan …

Devamını oku

kağşamış duyguların üzerine kurulmuşgösterişli türbeler olmasın yazdıkların!ne, insanların ölümdenödünç aldıkları erdemlesadaka çanağına bir şeyler bırakıp geçtikleritapınak avluları gibi soğuk,ne kışlalar gibi intizamlı olsunlar,ne de, herkesin birbirinden yüzünüve ruhunu gizleyerek girip çıktığı‘o bildik sokaklar’ gibitende kalabalık, ruhta ıssız mı ıssız… ne çarık, ne postal, ne artistik patengiyinsin mısraların!çıplak ayakla yürümesini bilsinlerbuz, köz ya da diken üzerinde;gösteri …

Devamını oku

oturup her gün sana yeniden başlamalıçünkü sen akıyorsunakşamları küçülerek açtığımız boşluğasabahları bölünüp yüzlerce çehre çehreçünkü sen akıyorsunher yaprağın bir ayıbı örtüyor hemenbir nabzı başlatıyor vurmaya her budağınçünkü sen akıyorsunağır ağır yaşadıklarımıza (..) çünkü sen akıyorsun rüzgarlı dallarınlayalnız varoluş sızıyor oyuklara – tembelve şikayetsiz.. cahit koytak

Nasıl her şeyden çok umut kokarsa,Umut ve güven kokarsaOt, diken ya da başak,topraktan çıkan her şey;Nasıl her şeyden çok barış kokarsa,Barış ve şenlik kokarsa,Üzüm, buğday, arpa,BağbozumundaYa da harman yerinde her şey; İşte öyle, insan koksun senin deSalânı verdikleri gün, yer gök;Rüya, gerçek, ne yaşamışsan Her sayfasından, her satırından Sımsıcak insan tütsün, insan,Rahimden mezaraParmak izlerinle, dudak …

Devamını oku