Kırgın Arkana Bakma

O şehrin salıncakları düşürdü çocukları

İtfaiyecileri sözleştiler yangınla 
Irmağının kıyısına çadır kuramam artık 
Elimi uzatamam kapı tokmaklarına 
Çarşafları kirli artık, yatamam otelinde 
Çaylarını içemem bildik park kahvesinin 
Irmağının kıyısına çadır kuramam artık 
Halam beni bir daha o şehre beklemesin 
O gün düşürdüm cebimden, getirmesin bulanlar 
O şehirde çektirdiğim son hatıra resmini 
Artık her yerim üşüyor, o şehir benim için 
Avcı duvarında asılı ceylan derisi 
Bastırılmış duyguların şiirini yazmalıyım 
Mezun verdi güz okulu bu yıl da 
Kelebek kanatlarını kopardığı doğrudur 
Bahçelerini kuşatan dikenli çit tellerinin 
Sabun arıyor şehir, ellerini yıkayacak
Benim içimden gelmiyor başkası versin 
Bilmiyorum ne kadar sürecek kırgınlığım 
Yama tutar mı bilemem yüreğimdeki yırtık 
Arada bir giderdim çocukluğumu bulmaya 
Gitmek gelmiyor içimden büyüdüm artık 
Abdülkadir Budak

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.