Suya Su Demek

Bu da oldu
Gök bahçesinde boğuldum

Işık içimde kaldı
Bildiklerimden soğudum

Söz her şeydi
Yalnızlıktı unuttuğum

Bir tel saç imiş
Yirmi dokuz harf çırpındığım

Ana rahmimdi gittiğim her yer
Dünya diye avundum

Küller güz ağaçları duvar dipleri
Yazgınızdı büyüdüğüm

Güneşin sevincini
Yıldız mezarlarına gömdüm

Bitti kalbin suçu
Suya su demeyi öğrendim

Acı güzellik
Sana inandım senden korktum

Anladım ve öldüm
Bir hoş mutsuzluk içinde yaşadım.

Şükrü Erbaş

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.