Şub 23
Ben en çok
Kadın ruhunu sevdim
Düşünmeden sevdim
Ne zaman üşüdüm
Ne zaman acıktı yüreğim
Dalıp bir sevdanın içine
Dokundum sıcacık sevdaya
Dokundum o mavi ruha
Giden olmadım hiç bir zaman
Dönüp bakmak ardıma
Suçlu çocuklar gibi
Gücüme gider
Yitirilenin koynunda ismimi görmek
Avuçlarımda kalan bu iz ne
Sıcak bir koku
Saran bir huzur
Anlarım anıların yüreğinde
Bir sevdiğimin ruhuna dokunmuş avuçlarım
Kapatarım sımsıkı
Kapatırım kaybetmeye korkak
Gassan Satar
Şub 23
Ben eskiden de severdim seni
Ama dokunuşları esirgerdim düşlerimden
Sevişmeleri silerdim uykularımdan
Öylesine bir umarsızlıkla
Severdim seni sevdiğimi düşünmeden
Ben seni eskiden de severdim
Ama almazdım sözlerindeki sevgi ışığını
Dokunurdum parmaklarımın ucuyla
Sonra saklı şiirlerin satırlarına gömerdim
Bir başka sevdaya yazar gibi
Yazardım sana ask şiirleri
Ben seni eskiden de severdim
Ama kadınım demek zor gelir
Ellerimin sıcaklığından başka ne var vereceğim
Kapatırdım avuçlarımı sımsıkı
Yanardım avuçlarımdaki senli sevdanın yangınıyla
Ben seni eskiden de severdim
Ama zamanın prangasında mahkum hayallerimiz
Başka yolların yolcusuyuz
Hep başka yerlere varacak olan
Saklardım sevdanı adım izlerime
Yollara düşerdi sevdanın kokusu
Her adımda seni yazardım
Yazdığımdan habersizim gibi
Ben seni eskiden de severdim
Ama bitecek bir rüya ürkütürdü beni
Ya alışırsam sıcaklığına
Ya alışırsam sevdana
Ya alışırsam güzel gülüşüne
Ya alışırsam sevişmelerine
Saklardım usulca sorgularımı
Kendimden habersiz korkularla
Gömerdim sevdanı yüreğimin en derinine
Şimdi sevdam dilimin ucunda
Şimdi arzum ellerimin sıcaklığında
Şimdi özlemim şiirimin satırlarında
Şimdi yangınım sana dokunuşumda
Şimdi kavuşmam zamanın tuzağında
Ve şimdi yüreğim sevdanın kanatlarında
Şimdi arzum senin ellerinde
Savuracağın yöne durmuş bakışlarım
Seni bekliyorum…
Gassan Satar
Şub 23
Şub 23
ey sabahın ilk ışığı !kendini onaran kristal !
dağlarla konuştum
nuh’tan beri kimsenin selam vermediği
sen o yaz nerdeydin ?
şehirleri bilmez
gücüme gider ağlardım
babamın omuzlarında dağların ağırlığı
kalkınca denizi geçecektim
ufacıktı …uçurumu uçuran !
kaç bahar önce ! …
saksılar mezarlığı ! …
limon kokusu
burnumda !
tutmam
tutamam kuşları
dökülür gagaları
çırılçıplak …
sevdikçe mi büyürüm ?
Şükran Belen
Şub 23
sana aşktan söz edebilirim saatlerce
öpebilirim seni saatlerce
upuzun bir kılıç girmese aramıza apansız
bir güzel balığı öldüren zıpkın
kanamasa geceye konmasa simsiyah
kanatları ölümcül yara/sa
üç ağulu zakkum bordasında akşamın
dokunur köklerime dilsiz kökleri
düşer çimlenir içimde kekre bir tat
üç kere bahtı kara, üç kere har’tasız
gözleri taştan Niobe
-akıtır mürekkebini denize kan!-
sana aşktan söz edebilirim saatlerce
dokurum ipince kumaşlar, ak tenteneler
fağfur tabaklarda mahmur gülüşler
yeri göğe, göğü yere saklayan
kalbin en pileli yerinde ağlamasa bir çocuk
bir ağaç simsiyah ölmese biteviye
geçerdi yüzünden kuş sürüleri cânım
iyi korsanlar, sonsuz adalar
suyun ebrusuna ebruli kanca
ipek yolum, en baharat gecem
-düşürdü söz kuşu şahperini, yolda kaldı dengim
yağar siyah bir yağmur yağar biteviye-
sana aşktan söz edebilirim saatlerce
öpebilirim seni saatlerce
upuzun bir kış girmese upuzun aramıza
Perihan Baykal
Şub 23
Bilgelik yerine alışkanlık geçerli
Alışkanlık, o tatsız besin …
Bugün bile acıyla düşünürüm,
Uzun bir vaaz oldu gençliğim …
Ya katettiğim o çorak yollar
O sevmediğim adamla!
Ve diz çöküp dua etmişliğim kiliselerde
Beni gerçekten sevmiş olan için!
En unutkanlardan da iyi öğrendim unutmasını
Ve gördüm nasıl akıp gider yıllar art arda
Ve hiç öpülmedi dudaklarım hiç gülmedi gözlerim …
Kim geri verir onları bana, söyleyin kim?
Anna Ahmatova
Çeviren: Attila Tokatlı
Şub 23
kışın soğuk dudaklarıyla öptüğü gece
örtsün üstümüzü. kar
gibi geçsin içimizden hayat
suyun diliyle sevelim birbirimizi
ağacın dala söylediğiyle. şehir
rüzgâra tutulmuş şemsiye
“denize bakan evler gibiyim seninle” dediğim bir adam vardı
denize açıldı. ben ondan açıldım. bu mercan adaları
boynumdaki bu beyaz halka ondan…
o beni ilk halimle öyle heveskâr
su gibi taştan taşa öyle
tozumu toprağımı sile süpüre
bildim aşk tekinsizdir. o sustu dağların gösterdiğiyle
bir ayaklanma gibi sevişirdi
ve içinden geçtiği her kelime
bana dünyayı gösterdin diyen bir adam vardı
bir güzelliğe açıldı. bu ışıklı sabah bu durmadan öten serçe
ve bu yangın yeri dumanı tüte tüte
öyle amansız bir gitmek
içimizden kalmaları geçire geçire
bu bahçeden geçilmez iki gözüm sevdiğim
diyen bir adam vardı. ben o bahçeden
geçtimdi ellerim ayaklarım
bir zorunluluğu sürükleye sürükleye
dinledim ağacı toprağı ve çimeni
ansızın kar…ve kışın soğuk dudaklarıyla
toplayıp kaldırdığım kışlıkların arasında
unutulmuş bir yaz gömleği gibi parıldayan ay
çatımızdır bulutlar diyen bir adam vardı. bulutlara götürdü beni
ve bıraktı baş aşağı hazırdım düşmeye
kendimden ve birikmiş her şeyden
ne varsa ağırlık yapan boşaltılmış bir ev gibi
kırık dökük eşyalar arasından
döne döne … meleklerin unuttuğu bir güne
düştüm… düşmek
söyledikçe can yakan bir şarkıyı
hiç durmadan içinden geçirmek demekti
buraya melekler hiç uğramadı
buraya melekler hiç uğramadı
Çiğdem Sezer
Şub 23
dönmeyen kuşlar yüzünden,
tutup bir uzaklığı sevdim;
gözleri eylül yağmuruydu,
güneşin doğuşu troya’da,
öte yakasıydı boğazın
ah, şu kar altında uç veren
dağ zambakları yok mu
yalınlığı sevdim onlar yüzünden;
az az söyleyip susmayı,
aşk kılmayı her yolculuğu
şiir yazmasan da olur ey,
demeleri boşuna olamazdı,
şiir zamanlara savruluyordum
oraya, yok olmaya, son olmaya
dudağımla, kalbimle!
görün işte sunaklara sığındım
ilkel şamanımla içimdeki,
aya tapmanın güzelliğine;
yağmura, rüzgâra bürünmeye
uzanmaya bir dağın duldasına…
Şub 23
tekneler geçiyor
Midilli kıyı şeridinden
arkalarında şiir/izi!
aşk uykusundan uyandım ki
yaşlı bir zamanmış meğer
iz bırakan dudağımda
düşlerini size bıraktığım
o şehirde yoksunuz;
yangın izi kalmış yerinizde!
okşanmayan kuşlardan
ne kalır çatı katında
kanat izinden başka!
bugün var yarın yoksam:
Troya toprağında
semender izi olsam!
aşk izidir kuşkusuz
bunca yıl silinmeyen, dilimdeki
sözcüklerin ince ürpertisi.
Ahmet Uysal
Şub 23
baharın ucu görünsün
orada takılsın istiyorum mevsim
şubat bana yakışıyor Suna
ben öyle şen şakrak değilim
mutsuz umutsuz da değilim tam
açtım soldum olacak leylak
tütüp savrulacak iğde kokusu
gelmesin Suna ben onu bekleyeyim
beklemek bana yakışıyor
ceplerime ayıp şeyler doldurup çitliyorum
öç almanın uslusu bu
yalan söylemişim
acı sözler sürdüm ağzıma
aynaya bakıp ağladım
ben dar sokakları seviyorum
insanlar sürtünüp geçsin
üşümüş bereli şubatıma
ruhumu teyellemiş şu ay ışığını
söküp atacağım
ben ruhumu yırtık seviyorum Suna
durmadan büyüyor kalbimdeki nar
şimdi orta yaşlı bir dünya kadar
kalbi narlı bir sevgilim olsaydı
açılır karışırdık
narkardeş olurduk onunla
olmadı Suna olmaz da
kendiliğinden çatlayacak
parmaklarımdan damlarsa
ben onunla slogan yazarım duvarlara
“sunam dağlar duman aman”
şubata benekler yaparım kırmızı kırmızı
oldum olası sevemedim ortaları
arkada kalacağım Suna
belki de kaçacağım
benim yerime sen imzala şu devrimi
bak ne kadar cesur şu insanlar
bir o kadar hazır cevap
ben öyle değilim Suna
cuk oturan sözler gece gelir aklıma
iş işten aşk şiirden geçmiş olur yani
uyku getiren şemsiyem bozulur
narımı üflemeye başlar kuku
ruhum hem yırtık hem de yanık
sen enginar pişirdiğime bakma
sözcüklerden yoruldum artık
onları sana vereyim mi Suna
istediğini yap
şubatı süsle mesela
ben arkalarda kalsam diyorum
hatta belki kaçsam diyorum
hiç mi tanıdık bir hayat yok
galiba çatlıyor Suna
Zeynep Uzunbay
