Yalnızlık Kayzer’den daha güçlüdür
Ve Roma’dan daha uğultulu

Yastığa gömebilir misin onu?
Duvara asabilir misin?
Bir âyin elbisesi
Ya da bir geyik postu gibi?

Ruhundan sızarak senin
ve belkemiğinden
Odanı dolduracak
belki de dünyanı
Ve üstüne çıkaracak
tekneni, dalgaların

Yalnızlık…
Bitişik yataktaki hasta:
Başının altında elleri
Ve gözleri tavanda – sabaha kadar
Alçak sesle
Tanrı’yla konuşuyor
Ve bazen de seninle.

Cahit Koytak

Neyi ki çok istersen
Verir sınamak için
Neyi ki çok istersen

Nice dertlerden sonra
Yurduna dönenlerin – yıkık
Omuzları gibi
Şu alçalan tepeleri

Ve onları akşamın kırbacıyla
Yaralayan – şu umursuz
Göğü bile

Koyar sınamak için
Küçülte küçülte
Bir çiğ damlası gibi
İstersen avucuna

Olanca ağırlığıyla onu
Kaldırabilirsen eğer
Şiirin ince parmaklarıyla
Ya da sabrıyla – Ömür boyu
Tutulmuş bir çığlığın

Ve koyabilirsen eğer
Bir seher vakti onu
Tanrı aşkıyla ürperten
Bir gülün dudağına

Cahit Koytak

köyün korucuları silahlarını yine
köylülere çevirdiler.
kuzularımızı kurtlara, çakallara,
ekinlerimizi yaban domuzlarına
karşı korusunlar diye,
bebelerimizin, yetimlerimizin
boğazlarından kesip
omuzlarına silah astığımız,
giyindirdiğimiz, kuşandırdığımız,
yedirdiğimiz, içirdiğimiz köyün korucuları
tüfeklerini bir kere daha,
biz, işinde gücünde,
tarlada, bahçede çalışan,
kemiklerinin ucuyla toprağı süren,
ekini çapalayan
’ağızsız dilsiz’ köylülere doğrulttular
ve bizden yine diz üstü çöküp
postallarının tozunu
almamızı buyurdular;
köyün fiskosçuları, asalakları,
bıçkınları ve kabadayıları da
onlara alkış tuttular, yılıştılar,
teneke çalıp oynamaya başladılar.
böylece, bizi bir kere daha,
çocuklarımızın önünde aşağıladılar;
kadınlarımızın önünde ağlattılar,
elin günün, komşu köylerin önünde
yere baktırttılar.

böylece, bir kere daha özgür, bayındır,
kurda kuşa karşı güvenlik içinde
el ele, omuz omuza
çalışıp didinme,
üretme, bölüşme
ve sevişme hevesimizi
kursağımızda koydular
…

Cahit Koytak

– Kapıda tanrı olduğunu söyleyen
biri var, han’fendi!

– İşte bir deli daha!
Sayıları gün geçtikçe artıyor.
Bir ekmek parası
veriver gitsin.

– Sadaka istemiyor ki, efendim…

– Bak işte bu kötü!
Neymiş derdi peki?

– Dün gece yatarken
yardıma çağırmışsınız onu.
İsminizi söylüyor;
aynı köydenmişsiniz.

– Demek, tam tımarhaneden bu deli!
O köyden öyle biri yok de, burada;
üstelerse kapıcıya haber ver;
o onun dilinden anlayacaktır.

Sonra belli mi olur, kuzum,
akraba der kapını açarsın,
yatılı kalmaya kalkar, böylesi…

Cahit Koytak

Gecenin Sahibi
Ağustos böceğinin yüreğine
İndiriyor sırrını
Ve ağustos böceği
Sesine ardıç ağacının
Bilgeliğini katıp
Ateşten cümlelerle
Tanrı’nın sözlerini öğretiyor
Öteki böceklere

Sessiz ve uzun hıçkırıklar
Sessiz ve uzun
Yıldızların kristal hıçkırıkları
Böceklerin mahzun

Ağustos böceği, sesine yıldızların
Parıltısını katıp
Tanrı’nın yollarını gösteriyor
Yolunu kaybedenlere

Sisle örtülü yolları O’nun
Yanından geçip giden
Dipsiz uçurumların

Sisle örtülü yollar
Sisle örtülü her şey
Sisle örtülü ruhum.

Cahit Koytak

Kumandayı fırlatıp spiker kızın yüzüne
Bir şeyler yapmalı, diyorum – Ama ne?
Afrika’ya gidelim, diyor, karım içerden
Kahve içelim muhallebi yiyelim
Der gibi iyi niyetli
Günlük vurguyla

Afrika’ya gidelim
Toplayalım pılıpırtıyı
Çocukları kitapları büyükanneyi
Plakları albümleri seccadeleri

Toplayalım çamaşırları
Çamaşır makinesini
Bulaşık makinesini
Kuluçka makinesini
Konuşma makinesini
Gülme makinesini ağlama makinesini
Afrika’ya gidelim
Kahve içelim
Muhallebi yiyelim

Afrika Afrika
Tarihin şuuraltı
Üç tekerli bisikleti üstünde
Habeş Sultanının
Boğa yılanlarını ve halkını
Gülümseyerek güttüğü
Sevimli dünya.

Cahit Koytak