Şub 23
Avni’ye
İşte son gül soluyor
Gizli ve kinli eller
Yaprakları yoluyor
Çiçeklerle beraber.
Ağaçlardan süzülen
Bir asabî uğultu,
Bahs ederek hüzünden,
Yaralıyor sükûtu.
Gösteriyor her bakış
Bir ürperme, bir korku;
Her yüreğe uğramış
Sanki hicrânın oku.
Sonbahârın zehrinden
Gönlüm hisse alıyor;
Titre, ruhum! derinden:
İşte son gül soluyor.
Şub 23
Günlerin atına
Bindim
Acılarımla beraber yolcuyum
Aşk rüzgârı
Kalbimin tellerine
Vurunca
Istıraplar yağdı
Tıpkı son demlerini yaşayan sonbahar gibi
Sıcaklığı bulutlardan
İstiyorum
Ve yıldızlarla tutuşuyorum
Ben ve acılarım
Yolcuyuz
Uzaklaşıyoruz
Ve hüzün denizinde
Yüzüyoruz
Jana Seyda
Kürtçe’den çeviren: Metin Aksoy
Şub 23
Sen miydin, Tanrım, o kerem sahibi,
Bir öğün yemek, bir testi şarap
Ve bir gecelik barınak için
Kapını çaldığımda
Hizmetçilerine
“Evde yok!” dedirten?
Sen miydin, Lordum,
Aklın taş gemisiyle ruhun çölünde
Kalbim forsada kürek çekerken
Gökçe krallığının tepelerinden
Biraz kekik kokusu,
Biraz serinlik istediğimde,
Rüzgarın yalazlı dudağına
“Evde yok!” dedirten?
Sen miydin, Efendimiz,
Sen miydin, şairlerin, yoksulların tanrısı
Sözcüklerin yalancı cennetinde
Dillerini bilmediğim yamaklarının,
Söz cambazlarının arasında
Yüreğimin kekeme diline
Bir ahenk, bir düzen istediğimde,
Yalnızlığın ilham perilerine
“Evde yok!” dedirten?
Cahit Koytak
Şub 23
Kabuğunu koparmadan
ne bir elmayı soyabildim
ne de iyileştirebildim bir yaramı
ama karşıma çıkınca
kızmadım hiç elma kurduna
bendim çünkü bıçağı saplayan
onun yurduna
Şair diyorlar benim için
bilmiyorum oysa
her şiire konmalı mı uyak
her yere nedense
konamıyor tayyare
hay dilimi
arı türkçe soksun; uçak
Kaptan olmak isterdim
aynanın karşısında
eski bir sinema yıldızı
gibi ağlayan
İstanbul hatlarında
bir fırça hafifliğiyle gidip
gelen vapurlara
Eskimo bir şair dokunuyor omuzuma
ve Kız Kulesi’ni göstererek
bırak artık diyor üzülmeyi
yedi tepeli bu şehirde
şiir okunacak tek yer
elbette denizin ortasındaki
şu küçük buz dağı
Terzi olsa da babam
sökük dikmesini beceremem
beni yalnızca sen anlarsın
iğnenin deliğinden geçsin
diye ipliklerin
bir anlık ıslatıldığı dudaklara
takılıp kalan annem
Sunay Akın
Şub 23
Ne kadar aradıysam
suyunda bulamadım tak’ları
zaman denilen kuyunun
yüzümde bu yüzden
yalnızca tik’lerini taşırım
çocukluğumun
Yarısını tuttum
çocuk doktoru
olmamı isteyen anneme
hasta yatağında verdiğim sözün
doktor olamadım ama
çocuk kaldım
İki çocuk
rahatlıkla oturduğumuz
kapının eşiğine
kendi başıma zor sığıyorum bugün
büyüdükçe insan
yalnız mı kalıyor ne ?
Sunay Akın
Şub 23
Saki! Böyle dön böyle dön
Yüzünü dön bana kadehle dön
Benim gibi müşteri az meyhanede
Çoğu zaman kaygısızlar, neşe ve sefa içinde
Mey haramdır duyarsız olana gamsıza
Gamsızın sarhoşluğu neden yapışsın yakamıza?
Bu şarap acıdır kaygının dermanıdır
Haram olsun o kimseye ki derdi azdır
Bu şarap kırmızıdır dertsiz için değildir
Haram olsun o kimseye ki yüzü solgun değildir
Kimisi için mey hançer yarasıdır
Niçin tatsın da zorba yaralansın?
Kimisi için mey – ki derdine ilaçtır
Gamsızın biri içtiğinde zorbalıktır
Kimisi için mey: dağlanmışsa eğer yüreği
Niçin içmesin o tatların en yücesini?
O kimse ki kimsesiz değilse ama evi harap
Yılan zehirine döner onda bade ile şarap!
O kimse ki tatmadıysa yaşam derdini
O kimse ki görmediyse acıyı elemi
O kimse ki hedefi olmadıysa kaygı oklarının
Çökmediyse omuzları feleğin yükünü taşımaktan
O kimse ki hissetmediyse zorbalığı
Yaralanmadıysa zorbanın jiletiyle
O kimse ki görmediyse geldiğini düşmanın
Takılmadıysa kölelik halkası boynuna
O kimse ki henüz sefil perişan bir halde
Böylesine yemediyse zamanın sillesini
O kimse ki öğütmediyse onu zamanın değirmeni
O kimse ki “yükselmediyse göğe çığlığı”
O kimse ki çekmediyse sevdiklerinin hasretini
Görmediyse henüz düşmanlarının belasını
Biraz olsun bahtsızlık yapışmadıysa yakasına
Tüm kapılar kapanmadıysa suratına
Niçin gelip daraltsın meyhaneyi?!
Zevk ü sefa için mekan çok…
Hêmin
Çeviren: Osman Mehmed
Şub 23
Yürüyorum
Gözlerim taş be taş
Ölçüyor yeri
Boynu bükük
Yetim bir çocuk
Sessiz sokaklarda
Soluğunu arıyorum annemin
Kimse yok
Hiçbir ses yok
Kalbimin sesinden
Başka
Uykusuzluğun karanlığında
Renkli rüyaların mutluluğunu
Benden çalıyor
Sıcaklığını arıyorum
Ama her zaman
Soğuğa bulanıyorum
Harfler kaçıyor benden
Ve perişanlığım elinden
Günlerim
Toza dönüşüyor
Jana Seyda
Kürtçe’den çeviren: Metin Aksoy
Şub 23
Aşkının yolunda ömrüm tükendi ey her halden anlayan sevgili
İnleyiş ve ahlarım, zaman, aylar ve yıllarım hasretinle geçeli
Çoktan sana helaldır kanımı istiyorsan eğer
Aşk elinden deli divaneyim bende alal ve olgunluk ne gezer
Sende mi divanesin dağlanmış gönlüm misali
Yeniden naz etti bana ceylan gözlü sevgili
Hasretinle yaşıyorum habersizsin ey sevgili
Ayrılıktan, halimden her dem bihabersin
Ahvalimi canana arz eyledim canu gönülden
Biganesin arzularım ve halimden, aşk çeşmesi bülbülünden
Acep var mı yardan yana bir kısmetim ve nasibim
Kapında bekleyen çaresizim, deli divane bir garibim
Xanî’nin illetinin dermanı kavuşmaktır ey Tabibim!
Derdim çok kime yanam senden gayri yok Habibim.
Ehmedê Xanî
Şub 23
Ey yurdumun yağmuru!
Ölürsem eğer
Bu yaban ellerde
Dönemezsem bir daha
Ağlamayasam yanında…
Bağışla!
Ey yurdumun kâkülü sarı kır çiçeği!
Ölürsem eğer
Bu yaban ellerde
Dönemesem son bir kez
Eğilemesem ayaklarının dibinde…
Bağışla!
Ey hüzünlü sevgilim!
Ölürsem eğer bu yaban ellerde
Dönemesem son bir defa
Öpemesem seni…
Bağışla
Bağışla beni
Öldürülmüş ulusumun bedenine akan
Ey gözyaşı seli!
Ferhad Pîrbal
Çeviren: Osman Mehmed
Şub 23
