Şub 05
Épitaphe Mezarlığa uzanan kenar mahalleden, Bin bir hayal içinde her geçtiğimde, Tahta haçlarla, künyelerini bekleyen Çok sayıda taş mezar ilişirdi gözüme. Uçup gittin yavrucuğum, ve karanlık Ördü ağını umudu tükenen ruhuma. Ah, adın kalbimden hiç çıkmayacak, Bir mezar taşına kazınmışçasına. 1877 François CoppeeÇeviren: Yakup Yaşa
Şub 05
Yalnızlık şu derin gölün
En tatlı, en sadık misafiri :
Ne o güzel söğüdü ne kendisini
Bir an olsun terk etmiyor hüzün.
Şub 05
Bir gün fâni dünyadan göçüp
Gidersem, tabutumu örtüp
Şöyle yazın mezar taşıma
“Burda, bahtsızların piri yatıyor,
Şu kara yerde ne güzel uyuyor
Şub 05
Mısran nane ve kekik kokuları
Saçan sabırsız sabah rüzgârına
Karışan hoş bir icat ve macera
Olsun… Gerisi laf kalabalığı.
Şub 04
Ah, yaşamak mı! Güzelim, ne çare,
Düştü canıma soğuk ölüm…
Söyle bari kalbinde miyim?
Şub 04
Bir dolap, rengi benzi solmuş,
Büyük halalarımın sesini duymuş,
Büyük babama kulak kesilmiş,
Babamın konuşmasını dinlemiş,
Dolap pek de sadık o anılara;
Güya hep susuyormuş, kim demiş,
Ben onunla konuşuyorum ya !
Şub 04
Sana bakmaya cesaret edemiyorum
Ah, seni görünce, inan yolumu değiştiriyorum
Şub 04
Bir damla gözyaşı, işte bir tane daha,
Yaralı yüreğimden birer birer
Süzülüp geliyorsunuz âdeta
Tatlı yaşlar, ey gözde açan çiçekler!
Şub 04
Cennet kapısında şaşakalan Âdem ile Hava’yı,
Boynu bükük ve hüzünlü görünce, dergâhından
