Naime Erlaçin

HAYATI VE BİYOGRAFİSİ --------------------- Adana doğumlu. Evli; bir çocuk ve bir torun sahibi… Sosyolog, Lisans “68” – Sosyal Bilimler Fak. - ODTÜ. Şehir ve Bölge Planlamacı, Lisansüstü “78”- Mimarlık Fak. – ODTÜ. Okur, resim yapar, klasik müzik sever ve yazarak yaşar... Şiir ve yazıları Hayal, Simge, Mor Taka, Varlık, Yasakmeyve, Kıyı, Ada, Bireylikler, Yeni Düşün, Deliler Teknesi, Her Şeye KARŞIN, Lara, Kedi, Sonra-Edebiyat, Onaltıkırkbeş, Enkoyu, Lacivert Sanat-E gibi dergilerde; Borges Defteri Kültür-Sanat portalında; Taka ve Yeni Adana gazetelerinde; 2006 Yeni Şiirler Antolojisi'nde yayımlandı. Eserleri: 6.DEKAD - HAYAL Yayınları, Şiir Dizisi 13, Ocak 2008 ZERENZE (Likurga Susları) - HAYAL Yay. Şiir Dizisi 28, Haziran 2009 GALİLEO - (Hayal Yazıları) - HAYAL Yay., Denemeler, Ekim 2009 ŞİKÂYETNAME - Hayal Yay. Şiir Dizisi 48, Temmuz 2010 BİR TUTAM TUZ - Hayal Yay. Denemeler, Ekim 2010 Kırk yılı aşkın bir süredir düşündüğü, duyumsadığı ve beynine kazıdığı her fotoğrafın yansımasını; gölgede kalmayı ve hayatı kıyısından izlemeyi yeğleyerek yazıyor. Düşüncenin 'zirve'; düşünceyi belgelemekteki en vazgeçilmez aracın yazmak ve buna ilaveten yaşam boyu bizlere verilen en değerli armağanın ise “dil” olduğuna inanıyor. Doğru bir lisanımız yoksa eğer, geleceğe aktaracak bir hazinemiz de kalmamış demektir! ...Gül ve Kül... dil yağarken kırbaçlar çoksesli ırmak, güneş bilir de güneşliğini iç’e açar doğurganlığa düşer kül sarışın renkler unutulur Likurga ülkesinde siyah kıskanç bir gardiyan ayaz göçüdür kırmızı alevden dile örste soğuyan hangi ocağın isine değse çöker avurtları harfle sevişenin tamama ermek içindir yokuşlar umut ışıkta tutuşan ve doruğun kuyudan farkı bir uçurum kadar kül güle böyle ah! gül, küle kaçar (26 Şubat 2008) KIYI Dergisi, Sayı 203, 2008 Naime Erlaçin ...İÇ BÜKEY... bilir mi yasalar içbükey aynaları aynalar ki dışadönük sürdürürler yaşamı kara kaplı lisanına eremez dikenin sıralı - düzgün ekin mızrak çekemez fundalık kovanlarına “geçit yok” diye haykıran çittir içbükeylik! usanır mı şair tekillikten kendisiyle çiftleşmekten uslanır mı hiç ürker elbet aynasız kozalarda isyana kuduran dimağın sesinden ah deniz! bilmezsin sen o uğultuyu ne dedim şimdi ben? demedim! uğradım sadece sırrı paramparça bir içbükey aynanın geçerken içinden tenime teyellendi uğultu... (2 Ekim 2004) - Naime Erlaçin ...İÇ GÖÇ... kuş göçü kış göçü…derken iğdeler geldi ve gittiler… zamanın tik-tak sesinde sarkaç oluyorum aykırı bir kimya özüyorum Yuda’nın son nefesinde dinlenirken iç göçümle erguvanın gizinde kutsalı yeşile, yeşili maviye ruhun kalkanına sessizliği emanet ediyorum iğdenin mahşerlik gölgesinde “yaz bitti” diyor şair başladı mı yaz ben neredeydim o halde “yaslan” diye sesleniyor çınar acı gülümsüyor salkım söğüt zait ufuklar umuyor hayattan onuruna yakışır boyluca borçsuz ve alacaklı yere selamında bile gitti iğdeler! siyahi bir an’ın gözünde nöbetteyim oysa hüznün gölgesinde ey şiirim! mavisin yine yeşilsin erguvan kadar anlaşılmaz o yerde iç göçe çıkmış kuştur kalbim taze bir gün umuyor hayattan sade bir yolculuk başlıyor Atlantis’e magmada döllenen krater ve yıkıntıyı taç eden münzevi tüm kentlere ak sütü gibi anamın zamandan bağışlanmış bir ondalık bir yankıdır yaşam bazen! hüznü vuruyor yine saatler eprimiş bir sayfasına belleğin an’ı mıhlarken ben iğdeleri düşlüyorum iç göçümün tik-tak sesinde “iğdeler gelir” diyor ses “iğdeler gider yine…” Naime Erlaçin