Bir Aşktan Sonra Şehir Mahzunluğu

Bu kadar büyük değildi şehir
Gökyüzü kapalı değildi
Böyle sessiz değildi insanlar
Parklar da sıkmaya başladı beni
Anlaşılan bir şey var.

Ağzıma koymamıştım içkiyi
Zamanla türlüsüne alıştım
Bilmediğim şeydi kadınlar
Ah!. ben hiç böylesine mahzun olmamıştım
Şimdiye kadar.

İlhan Demiraslan

Ayışığı Sonatı

– Birinci Şiir

Bütün ışıkları söndürdüm

Ardına kadar açtım penceremi. 
Nasıl beklediğimi bilirsin 
Unutma e mi? 
Bir beyaz kedi gibi gel pencereme 
Öyle sessiz gir içeri. 
Yalnız oturamıyorum artık 
Sıkılıyorum geceleri.  
Bir kilim ser odama, dört köşeli 
Üstünde asma yaprakları olsun; 
Dost yüzlü gölgeler içinde, 
Misafirim olursun. 
– İkinci şiir – 
Küçük avuçlarımı hatırlarsın 
Babam için dua ettiğim günler, 
Parmaklarıma bakma şimdi 
Sonradan büyüdüler.  
Sen benim çocukluğumun ışığı 
Hiç değişmedin değil mi? 
Sokul şöyle yanıma, sokul 
Tut ellerimi.  
Gör nasıl büyüyor insan 
Benim için geçmede yıllar. 
Senin boyunsa hâlâ 
Pencerenin boyu kadar. 
– Üçüncü şiir – 
Kimseye söylemediğim şeydir 
Ben artık eski İLHAN değilim. 
Gündüzleri bir şey değil 
Geceleri artıyor garipliğim.  
Küçük çıplak ayaklarla, sessiz 
Aklıma geldi mi sevdiğim 
İki ucunda iki iplik 
Sabun misali kesilir yüreğim.  
Öyle bak yüzüme, bakma 
Benim iyi kalpli ayışığım. 
Bilmelisin artık. Bilmelisin 
Zil zurna aşığım. 

İlhan Demiraslan