Karin Karakaşlı

en zorlu coğrafya: kalp
en zalim terör örgütü: aşk
en büyük işkence: umut
en zorlu taşıma aracı: tabut

***

Saç hatırlar bir vakit
İçine gömülmüş elleri yüzleri
Saç anımsatır şimdi kendinden geçenleri

***

Taşa atfedilenleri anımsa
Yalan söylersen taş yağar başına
Taş kesersin acıdan kavrulduğunda
Ve taş basarsın yüreğine dermansızsan
O yüzden taşın altına bakacaksın
Kaçarı yok
Elini taşın altına sokacaksın…

***

Evdeki dilbilgisine
uymuyor sokaktaki hayat
Kabahati yok ki fiil çekimlerinin
Zamansız yaşanıyorsa
mükerrer acılar
Yanayım yanasın yana…

***

Çünkü şehir seni sana bırakmaz

***

Acıyı bir veren dindirir, bir de zaman.
Yoksa kim kimin uçurumuna dal olabilmiş ki?
Ama o el var ya, o el,
Yine de son çarendir, kalan sevincindir.
Tutarsın sımsıkı,
Sırtüstü çakılmayasın diye.

Karin Karakaşlı

Stratejik Konum

Bir ılgın ağacıyla tanışmıştım
Deniz kıyısında haşmetli neşeli
bir yeşildi
Çok oturmuşluğum dertleşmişliğim var onunla
Güngörmüş pürtüklü gövdesini
okşar, hışırtılı dallarına bırakırdım
kimselere söyleyemediklerimi
Şehre dönmeden sarılır helalleşir
Bir sonraki yaza görüşmek üzere derdik

Sonraki yaz geldiğimde denizde
bir boşluk vardı,Neyi eksik bilemedim önce
Derken bir baktım ılgınımı
budamışlar ortasından
Deniz manzarasını kesmesin diye

Bana görünmek istemedi ılgın elletmedi
kendini çünkü dalı kalmayınca
gövdesini yaprak basmıştı ve
güzelim üst dalları artık küskün
sarı çırpılardı

Denizi öyle sevmişler ki ağacına kıymışlar
Sahip olacaksan bir şeye geri kalanı engeldir
Stratejik konumun yanlışsa
Bedel ödetirler duruşuna
ılgın ne bilsin bunları

Sevmek ne tuhaf ne acıklı bir kelime

Denizin başladığı yerdeduruyorum
Kum ıslak ve yoğun
Tabanımın şeklini alıyor bastığım yerdse
Ama denizin o sıfır noktasında
Bir cilveli hareketle siliverir beni

İnsanların birbirinin yüzüne nal izi
bıraktığı bir şehirdenim
Hepimizin elinin altında buz
torbaları ve hücre yenileyici kremler
Geceler o izleri okşamakla
Gündüzler saklamakla geçiyor
Toplu yalana yeni gerçeklik diyoruz
Riya meşruiyet kazanıyor

Hep bir kayıp hep bir eksilme duygusu
var. Sanki bir şeylerini
çaldılar, sen hiç bilemedin
Adını koymadıkça kendinden eksildin
Koca aşklar matruşkalara ufalandı
Ne zamandır yetiyor sevdiklerine
“Sen de srtık herkes gibisin” kalıbı
Gerisi hep o aynı irtifa kaybı

Karin Karakaşlı
İrtifa Kaybı / Aras Yayıncılık