Hilal Karahan

1/ Yeni ay:
vaktidir, kalksın dağınık uykulardan
rüyasını gerçek sanan sarhoş zaman
yaktığınız köprülerin ışığı...

ne çok giz vardır anlatmakla yükümlü olduğum, ne çok siz
beni ben yapan inceliği silkeleyip kabuğumu sevdiniz.
“ne zaman geldimse gittiniz / ne zaman yaklaştımsa ittiniz.”
ne zaman uzansam kuşkunuz düşer önüme....

ürkütseler güvercinleri uçacak ellerin, okşansa bahar sanacak
saçımda gezinirken, yazılsa tarih olacak bir aşkın
terinden soğuyacağını bilmez. çağrılsa gözü kara
sevgili olacak bakkalın yanından geçerken, öpülse...

1/ Sestiniz, sesi gördüm bir akşamüstü apansız:
sanki eski bir göğü tutuşturup
sürmüştünüz yüzüme
elişi kuşlar, bergüzar ağaçlar...